به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر ؛ پرسپولیس در این دیدار نشان داد که همچنان در مهار ضربات ایستگاهی، بهویژه کرنرها، ناتوان است. دریافت دو گل از یک روش تکراری، تأییدی بود بر اینکه این مشکل نه اتفاقی است و نه مقطعی، بلکه ریشهای عمیق در ساختار دفاعی تیم دارد.
تکرار یک سناریوی آشنا
این نخستین بار نیست که پرسپولیس از روی کرنر ضربه میخورد. سرخپوشان پیش از این در هفته شانزدهم لیگ برتر و در دیدار مقابل فجرسپاسی نیز به همین شکل دروازه خود را بازشده دیدند. تداوم این اتفاقات، زنگ خطر جدی برای کادر فنی و مدافعان تیم به صدا درآورده است.
معضلی فراتر از تغییر مربی
نکته نگرانکننده، استمرار این ضعف در دورههای مختلف فنی است. مشکل دفاع روی کرنرها از زمان سرمربیگری گاریدو آغاز شد، در دوران کارتال و وحید هاشمیان ادامه یافت و حالا در دوره اوسمار نیز همچنان پابرجاست؛ موضوعی که نشان میدهد ریشه این معضل، عمیقتر از تغییرات روی نیمکت است.
سؤال بزرگ درباره مدافعان ملیپوش
سؤال اساسی اینجاست: چگونه تیمی که مدافعانش مدعی حضور در تیم ملی هستند، در ابتداییترین اصول دفاعی مانند یارگیری، جایگیری و تمرکز روی ضربات کرنر دچار چنین ضعف آشکاری میشود؟
ضعف فردی یا مشکل ساختاری؟
کارشناسان فوتبال معتقدند حجم بالای گلهای خورده پرسپولیس از روی کرنر، بیش از آنکه به سیستم دفاعی مربوط باشد، ناشی از بیدقتیهای فردی، عدم مسئولیتپذیری و ضعف در یارگیری است؛ اشتباهاتی ساده اما پرهزینه که از بازیکنان باتجربه پرسپولیس بعید به نظر میرسد.
معمایی که هنوز حل نشده است
با گذشت هفتهها از لیگ برتر و تغییر چندباره کادر فنی، هنوز مشخص نیست این مشکل اساسی چه زمانی قرار است برطرف شود. مسئلهای که هر هفته تکرار میشود و امتیازات مهمی را از پرسپولیس میگیرد.
ادامه سقوط امتیازات؟
اگر این ضعف مزمن بهسرعت درمان نشود، پرسپولیس باید منتظر از دست رفتن امتیازات بیشتری باشد؛ امتیازاتی که در کورس قهرمانی میتوانند سرنوشت یک فصل را تغییر دهند.