نمایشی که منچستریونایتد در فصل ۲۵-۲۰۲۴ ارائه داد، آنقدر تلخ و دور از شأن این باشگاه بود که بهسختی از حافظه هواداران پاک میشود. روزهایی که اولدترافورد بیشتر از آنکه یادآور شکوه گذشته باشد، به صحنهای از ناامیدی و سردرگمی شباهت داشت. روبن آموریم، سرمربی وقت شیاطین سرخ، در اوج بحران بارها تیمش را «بدترین منچستریونایتد تاریخ» توصیف کرد؛ جملهای که عمق فاجعه را نشان میداد. تیمی که میراث دوران اریک تنهاخ محسوب میشد و آموریم هم نتوانست حتی بهعنوان یک مُسکن موقت، دردهای مزمن آن را کاهش دهد. نتیجه این شرایط، یکی از ضعیفترین فصلهای تاریخ باشگاه بود. یونایتد پس از ۳۸ مسابقه تنها ۴۲ امتیاز به دست آورد، با تفاضل گل منفی ۱۰ در رتبه پانزدهم ایستاد و عملاً از جمع مدعیان فاصله گرفت. چنین آماری برای باشگاهی با ۲۰ قهرمانی لیگ انگلیس، چیزی جز یک شوک بزرگ نبود؛ فصلی که بسیاری آن را «لکه سیاه» سالهای اخیر میدانند.
با این حال، مدیران باشگاه برای جبران این سقوط، در تابستان دست به تغییرات جدی زدند. نقلوانتقالات هدفمند، جذب چند مهره کلیدی و تغییر بهموقع روی نیمکت، جان تازهای به تیم بخشید. حضور مایکل کریک در رأس کادر فنی و ایجاد ثبات تاکتیکی باعث شد یونایتد رفتهرفته به مسیر پیشرفت برگردد و نشانههایی از احیای شخصیت رقابتی خود را بروز دهد. حاصل این تغییرات خیلی زود در جدول نمایان شد. شیاطین سرخ تا پایان هفته بیستوپنجم با کسب ۴۴ امتیاز، از مجموع امتیازات کل فصل گذشته عبور کردهاند؛ آماری که نشان میدهد تیم جدید، حداقل از نظر نتیجهگیری، یک گام رو به جلو برداشته است. این پیشرفت باعث شده امید به بازگشت یونایتد به جمع مدعیان دوباره در بین هواداران زنده شود.
اکنون با توجه به تعداد بازیهای باقیمانده و برگزاری مسابقات بهصورت هفتگی، فرصت مناسبی برای ادامه روند صعودی وجود دارد. البته رسیدن به بهترین رکورد دوران پسافرگوسن – فصل دوم ژوزه مورینیو با ۸۱ امتیاز – مأموریتی بسیار دشوار است و تنها با پیروزی در تمامی دیدارهای پیشرو ممکن خواهد شد. با این حال، همین که یونایتد از سایه یک فصل کابوسوار فاصله گرفته، میتواند نخستین قدم برای بازسازی اعتبار از دسترفته این باشگاه بزرگ باشد.