به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر ؛ آیا ورزش واقعاً از سیاست جداست؟ جام جهانی ۲۰۲۶ به میزبانی آمریکا، این ادعای دیرینه فیفا را با چالشی بزرگ روبرو کرد.
در حالی که تیم ملی ایران در میان محدودیتهای لجستیکی و سیاسی قرار داشت، ناظران بینالمللی بر این باورند که سکوت فیفا، استانداردهای جهانی فوتبال را برای همیشه تغییر داده است.
محدودیتهای لجستیکی؛ از کمپ تیخوانا تا پروازهای اجباری
تیم ملی ایران که با نمایشی قابل قبول در زمین مسابقه ظاهر شده بود، در خارج از مستطیل سبز با موانع بیسابقهای روبرو بود. ملیپوشان نه تنها مجبور به برپایی اردو در تیخوانای مکزیک شدند، بلکه تنها ۲۴ ساعت پیش از هر مسابقه اجازه ورود به خاک آمریکا را مییافتند و بلافاصله پس از بازی نیز موظف به ترک این کشور بودند. این در حالی است که «usatoday» در گزارشی، این نحوه برخورد را «شرمآور» خواند و نسبت به پیامدهای بلندمدت آن برای دنیای ورزش هشدار داد.
تناقض در شعارها؛ از وعدههای اینفانتینو تا سکوت مصلحتی
در حالی که جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، در سال ۲۰۱۷ تأکید کرده بود که هر تیم صعودکننده باید بدون قید و شرط حق ورود به کشور میزبان را داشته باشد، در عمل شاهد رویکردی متفاوت بودیم. اینفانتینو در مواجهه با محدودیتهای اعمال شده علیه ایران، با بیان اینکه «ما پادشاه جهان نیستیم»، موضعی منفعلانه اتخاذ کرد. این عقبنشینی آشکار از اصول اولیه میزبانی، نشان داد که منافع برگزاری یک تورنمنت موفق در آمریکا، اولویت بیشتری نسبت به رعایت عدالت ورزشی داشته است.
خطر تکرار در آینده؛ بدعتی که فیفا بنا نهاد
تحلیلگران معتقدند فیفا با پذیرش دخالتهای دولت آمریکا در امور تیم ملی ایران، بدعتی خطرناک ایجاد کرده است. اکنون هر میزبان آینده میتواند با استناد به مسائل «امنیت ملی»، رفتارهای مشابهی را علیه کشورهای غیرهمسو اعمال کند.
این رسانه در پایان گزارش خود آورده است: «فیفا خود را در معرض بحرانی بزرگتر قرار داد؛ چرا که با گشودن این مسیر، دیگر استدلال محکمی برای مخالفت با برخوردهای سیاسی در جامهای جهانی آتی نخواهد داشت.» در این میان، اگرچه بحث درباره تأثیر این محدودیتها بر نتایج داخل زمین (از جمله گلهای مردود VAR) همچنان داغ است، اما آنچه بیش از هر چیز خودنمایی میکند، آسیب جدی به اعتبار نهادی است که ادعای اتحاد ملتها را داشت.