به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر ؛ آمارهای رسمی فیفا نشان میدهد تیم ملی در بخش دفاعی عملکرد مطلوبی داشت، اما در شاخصهای هجومی، مالکیت توپ و گردش بازی، فاصله فنی قابلتوجهی با مدعیان جهانی دارد.
بررسی این ارقام، شکاف میان استراتژی دفاعمحور تیم ملی و سبک بازی تیمهای تراز اول جهان را به خوبی نمایان میکند و زنگ خطری جدی برای آینده فوتبال کشور محسوب میشود.
عملکرد هجومی؛ تکیه بر امید گل و دوری از آمار خیرهکننده
تیم ملی در سه مسابقه مرحله گروهی، ۳ گل به ثمر رساند و ۳۷ بار اقدام به شوتزنی کرد که تنها ۱۰ مورد آن در چارچوب بود. شاخص «امید گل» ۴.۵۷ برای تیم ملی ثبت شد که نشاندهنده هدررفت فرصتهای گلزنی است. در مقایسه با قدرتهای تهاجمی جام نظیر انگلیس، فرانسه و آرژانتین که هرکدام نزدیک به ۲۰ گل به ثبت رساندند و بیش از ۱۰۰ شوت به سمت دروازهها روانه کردند، آمار ایران در بخش هجومی در ردههای پایین جدول قرار گرفت؛ واقعیتی که نشان میدهد تیم ملی برای رقابت در سطوح بالا، نیاز مبرمی به افزایش زهرآگین بودن حملات خود دارد.
مالکیت توپ و گردش بازی؛ شکاف بزرگ فنی
در بخش مالکیت توپ و گردش بازی، آمارهای ثبت شده به وضوح سبک متفاوت ایران را نسبت به مدعیان نشان میدهد. تیم ملی با میانگین ۳۷ درصد مالکیت توپ و ثبت ۱۰۵۱ پاس در سه مسابقه، فاصله زیادی با غولهای دنیای فوتبال داشت. در حالی که تیمهای برتری مانند اسپانیا، آرژانتین و فرانسه با ثبت هزاران پاس صحیح، جریان بازی را کنترل میکردند، دقت پاس ۷۷ درصدی ایران نشان داد که انتقال بازی و حفظ مالکیت در این سطح از مسابقات، یکی از نقاط ضعف اصلی تیم ملی بوده است.
انسجام در دفاع؛ تنها نقطه امیدوارکننده
با تمام انتقادات فنی، تیم ملی در بخش دفاعی توانست عملکرد قابل قبولی از خود به نمایش بگذارد. ثبت یک کلینشیت، دریافت تنها ۳ گل در طول سه مسابقه و به پایان رساندن رقابتها بدون دریافت کارت قرمز، نشاندهنده انضباط تیمی و انسجام ساختار دفاعی شاگردان قلعهنویی است. اگرچه تیم ملی تنها ۶ کارت زرد دریافت کرد، اما این پایداری دفاعی برای عبور از مرحله گروهی کافی نبود و در نهایت، ناکامی در پیروزی، مانع از صعود شد.
نگاه به آینده؛ نیاز به تغییر استراتژی
بررسی نهایی آمارهای جام جهانی ۲۰۲۶ ثابت میکند که ایران تیمی متکی بر دفاع منسجم و کاهش اشتباهات فردی بود. با این حال، کارشناسان معتقدند برای نزدیک شدن به سطح تیمهای برتر جهان، «تکیه بر فرصتهای محدود» دیگر کافی نیست. پیشرفت در شاخصهای مالکیت توپ، افزایش سرعت گردش بازی و خلق موقعیتهای گلزنی متعدد، حلقههای مفقودهای هستند که تیم ملی برای موفقیت در تورنمنتهای بزرگ آتی، باید به دنبال دستیابی به آنها باشد.
