آندونی ایرائولا، سرمربی لیورپول، پیش از هر مسابقه عادت خاصی دارد که در هفتههای اخیر توجه هواداران این تیم را به خود جلب کرده است؛ بستن چسب سفید دور دو انگشت، عادتی که برخلاف تصور اولیه ارتباطی با مصدومیت ندارد و ریشه آن به یک خرافه قدیمی بازمیگردد.
پس از پیروزی ۲ بر صفر لیورپول مقابل ایپسویچ تاون، انتشار تصاویری از شادیهای ایرائولا در شبکههای اجتماعی باعث شد جزئیاتی در ظاهر او بیش از گذشته مورد توجه قرار بگیرد. در این تصاویر، سرمربی لیورپول ضمن تمجید از نقش میلوش کرکز و کودی خاکپو در گلهای تیم، با چسبهایی سفیدرنگ روی انگشتانش دیده میشد.
ایرائولا پیش از تقریباً تمام مسابقات، دور انگشت اشاره دست راست و انگشت میانی دست چپ خود، درست بالای مفصل، چسب میپیچد؛ کاری که سالهاست به بخشی ثابت از تشریفات پیش از مسابقه او تبدیل شده است.
سرمربی اسپانیایی در سال ۲۰۲۳ و زمانی که هدایت بورنموث را برعهده داشت، درباره علت این عادت توضیح داده و تأکید کرده بود که این موضوع ارتباطی با مشکل جسمانی ندارد.
او در آن زمان گفته بود این رفتار «فقط یک خرافه» است و از دوران بازیگری به آن عادت کرده است. ایرائولا همچنین توضیح داده بود که برخی داوران در زمان بازیگری از او میخواستند چسبها را باز کند، اما با وجود اینکه اتفاق خاصی هم رخ نمیداد، این عادت همچنان برایش باقی مانده است.
ریشه این رسم به سالهای نوجوانی ایرائولا در آکادمی اتلتیک بیلبائو بازمیگردد. او این عادت را در تمام دوران بازیگری خود حفظ کرد و پس از ورود به عرصه مربیگری نیز آن را کنار نگذاشت.
خرافات و تشریفات شخصی البته در فوتبال پدیده تازهای نیست و بسیاری از بازیکنان و مربیان مطرح در طول دوران حرفهای خود عادتهایی مشابه داشتهاند.
یورگن کلوپ، سرمربی سابق لیورپول، یکی از نمونههای شناختهشده در این زمینه بود. او در برخی ضربات پنالتی ترجیح میداد پشت خود را به زمین بازی کند و پنالتی بازیکنانش را مستقیماً تماشا نکند.
دیوید جیمز، دروازهبان پیشین لیورپول، نیز پیش از مسابقات عادت داشت تا حد امکان با کسی صحبت نکند و تشریفات مشخصی برای آمادهشدن قبل از ورود به زمین داشت.
اما یکی از معروفترین نمونهها به پپه رینا، دروازهبان سابق لیورپول، مربوط میشود. رینا مجموعهای از عادتهای ثابت قبل از مسابقه داشت که از شب پیش از بازی آغاز میشد.
او در زندگینامه خود نوشته بود شب قبل از مسابقه معمولاً یک لیوان شراب مینوشید و دو تست پنیر و ژامبون میخورد. در روز بازیهای خانگی نیز همواره در مسیر آنفیلد در یک پمپبنزین مشخص در کوئینز درایو توقف میکرد؛ حتی اگر نیازی به سوختگیری نداشت.
رینا همچنین در ورزشگاه آنفیلد خودرو خود را در جای پارک شماره ۳۹ قرار میداد. علت این انتخاب به دو مسابقه متوالی بازمیگشت که لیورپول پس از استفاده او از آن جای پارک دروازه خود را بسته نگه داشته بود؛ اتفاقی که باعث شد شماره ۳۹ به بخشی از خرافات شخصی این دروازهبان تبدیل شود.
تشریفات رینا پس از ورود به زمین نیز ادامه داشت. او هنگام عبور از خط سفید زمین دو بار با پای راست آن را لمس میکرد و سپس پس از رسیدن به دروازه، برنامه مشخصی برای لمس تیرها و اندازهگیری فاصله بخشهای مختلف محوطه جریمه داشت.
تامی الفیک، یکی از اعضای کادر فنی ایرائولا، نیز سابقه عادت مشابهی دارد. او پیش از مسابقات استوکهای خود را به پشت یکی از تیرهای دروازه میکوبید؛ عادتی که از اولین بازیاش برای برایتون آغاز شده بود. پیروزی تیم در همان مسابقه باعث شد این حرکت به یک رسم همیشگی برای او تبدیل شود.
ایان راش، بهترین گلزن تاریخ لیورپول، نیز نمونه دیگری از خرافات فوتبالی را در کارنامه خود دارد. او در سال ۱۹۸۳ پیش از دیدار برابر لوتون تاون کفشهای خود را خیس کرد و سپس در همان مسابقه پنج بار موفق به گلزنی شد؛ اتفاقی که زمینه شکلگیری یک عادت تازه برای او را فراهم کرد.
بنابراین چسبهای سفید روی انگشتان ایرائولا را باید بخشی از همان سنت دیرینه خرافات در فوتبال دانست؛ عادتی که شاید از نظر فنی هیچ نقشی در نتیجه مسابقات نداشته باشد، اما پس از چند دهه همچنان بخشی جداییناپذیر از آمادهسازی سرمربی لیورپول پیش از هر بازی است.
این مطلب بر اساس گزارش اندی جونز در The Athletic، منتشرشده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶، تنظیم شده است.