به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر ؛ تیم ملی فوتبال امید ایران بار دیگر در آستانه یک تصمیم بزرگ و سرنوشت‌ساز قرار گرفته است. پس از جدایی غیرمنتظره حسین عبدی، مدیران فدراسیون فوتبال تلاش‌های شبانه‌روزی خود را برای یافتن کلیددار جدید نیمکت این تیم آغاز کرده‌اند تا شاید این بار با برنامه‌ریزی دقیق‌تر، طلسم ناکامی‌های چند دهه‌ای یوزهای جوان شکسته شود. در این مسیر، تنوع گزینه‌ها نشان از حساسیت بالای این انتخاب دارد.
بررسی گزینه‌ها در هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال
پس از استعفای رسمی حسین عبدی از هدایت تیم ملی امید، فدراسیون فوتبال در روزهای گذشته به‌طور جدی وارد فاز برنامه‌ریزی برای انتخاب جایگزین وی شده است. بر اساس آخرین تصمیمات اتخاذ شده در جلسه هیئت رئیسه فدراسیون، مقرر گردید که هر یک از اعضای این هیئت، نظرات، دیدگاه‌ها و گزینه‌های مدنظر خود را برای هدایت تیم امید به فدراسیون فوتبال اعلام کنند. این اقدام با هدف بررسی همه‌جانبه، غربالگری اولیه و در نهایت جمع‌بندی نهایی روی شایسته‌ترین گزینه‌ها انجام می‌شود تا خطایی در این انتخاب حساس رخ ندهد.
راز ضرب‌الاجل ۴۸ ساعته سخنگو چیست؟
گزارش‌های رسیده حاکی از آن است که بخشی از اعضای هیئت رئیسه پیش از این لیست پیشنهادی خود را ارائه کرده‌اند و مابقی اعضا نیز موظف شده‌اند ظرف امروز و فردا این کار را نهایی کنند. در این میان، سخنگوی فدراسیون فوتبال پیش‌تر از یک مهلت ۴۸ ساعته خبر داده بود. بررسی‌ها نشان می‌دهد این بازه زمانی صرفاً متعلق به «جمع‌بندی و معرفی گزینه‌ها» به فدراسیون است و به معنای «انتخاب قطعی و نهایی سرمربی» در این مدت کوتاه نخواهد بود؛ هرچند فدراسیون مصمم است در سریع‌ترین زمان ممکن تکلیف نیمکت امیدها را مشخص کند و کار را به تعویق نیندازد.
ورود چراغ خاموش مربیان خارجی به فهرست نامزدها
پیش از این نام افشین قطبی به عنوان یکی از گزینه‌های جدی مطرح شده بود، اما وی به طور قطعی از چرخه انتخاب خارج شده و پرونده حضور او روی نیمکت امیدها بسته شده است. با این حال، پیگیری‌ها نشان می‌دهد که برخلاف تصورات قبلی، گزینه‌ها تنها به مربیان بومی محدود نمی‌شود. در لیست‌های ارائه شده توسط اعضای هیئت رئیسه، نام چند مربی سرشناس خارجی در کنار مربیان باسابقه ایرانی به چشم می‌خورد. اکنون باید منتظر ماند و دید که در نهایت، فدراسیون فوتبال و اعضای هیئت رئیسه روی کدام فرمول به جمع‌بندی نهایی خواهند رسید؛ تکیه بر دانش بین‌المللی مربیان خارجی یا اعتماد دوباره به پتانسیل مربیان داخلی؟