به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر ؛ و به نقل از «فرهیختگان»؛ در هفته‌های گذشته، جواد نکونام، سرمربی تیم تراکتور، با سیل انتقادات در خصوص ارائه بازی‌های تدافعی مواجه بود. وی همواره دلیل این سبک بازی را غیبت مهره‌های کلیدی هجومی نظیر مهدی ترابی و مهدی هاشم‌نژاد می‌دانست؛ توجیهی که در آن زمان چندان نزد منتقدان پذیرفته نبود. اما نتایج اخیر و تغییرات تاکتیکی اعمال شده، بحث‌های تازه‌ای را در فضای فوتبال ایران پیرامون عملکرد کادر فنی تراکتور ایجاد کرده است.
چالش ترکیب ناقص و فشارهای رسانه‌ای
جواد نکونام بارها بر این نکته تأکید داشت که تراکتور بدون حضور وینگرهای تخصصی، عملاً «دو چرخ جلو» خود را در اختیار ندارد. در حالی که منتقدان معتقد بودند سبک دفاعی ریشه در تفکرات سرمربی دارد، نکونام مدعی بود تیمی با ترکیب ناقص، توان اجرای برنامه‌های هجومی را ندارد. این چالش تا جایی پیش رفت که او ناچار شد برای پر کردن فضای کناری زمین، از مدافعان راست در نقش وینگر استفاده کند که خود منجر به افزایش انتقادها از سوی هواداران و کارشناسان شده بود.
تغییر تاکتیکی پس از بازگشت ستاره‌ها
با بازگشت مهدی هاشم‌نژاد به ترکیب، نشانه‌های تغییر در سیستم تراکتور نمایان شده است. بازگشت از سیستم سه دفاعه به چهار دفاعه، تراکتور را تهاجمی‌تر کرده و این تیم در دو مسابقه اخیر، حتی پس از ده‌نفره شدن، از میل به حمله دست نکشیده است. پیروزی ۲ بر صفر مقابل خیبر خرم‌آباد، با درخشش امیرحسین حسین‌زاده، شاهدی بر این ادعاست که تراکتور برای رسیدن به دروازه حریف، دیگر تنها به فکر حفظ نتیجه نیست.
آغاز مرحله‌ای تازه برای تراکتور
با وجود نشانه‌های امیدوارکننده، هنوز نمی‌توان از تحول کامل صحبت کرد؛ چرا که مهدی ترابی همچنان غایب است و تراکتور هنوز به ترکیب ایده‌آل خود نرسیده است. آنطور که به نظر می‌رسد، نمایش اخیر تراکتور می‌تواند آغازی بر یک مسیر تازه در دوران حضور نکونام باشد. در نهایت، این سوال مطرح می‌شود که آیا قضاوت‌های تند گذشته درباره مربی بدون در نظر گرفتن «ابزارهای در اختیار»، منصفانه بوده است؟ اگرچه این تغییرات به معنای حل تمام مشکلات فنی نیست، اما نشان می‌دهد که شاید در تحلیل سبک فوتبال جواد نکونام، کمی «زود قضاوت شده بود.»