به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر ؛ و به نقل از «فرهیختگان»؛ تراکتور با نکونام در آستانه ورود به باتلاق ناکامی بود. ده نفره شدن زودهنگام در دیدار اخیر، کابوسِ فروپاشی را زنده کرد، اما بازیکنان با انضباطی فولادین از شکست گریختند. این پیروزی برای نکونام یک درمان قطعی نیست، اما زمانِ حیاتی برای بازسازی تیم و عبور از بحران را برایش خرید.
فشار بر نیمکت؛ شمارش معکوس برای نکونام
برای تیمی که از همان لحظات ابتدایی، کارت قرمز را به عنوان مانعی بزرگ مقابل خود می‌بیند، ده نفره شدن یعنی دویدن در سربالایی با پای لنگ. تراکتورِ نکونام که در هفته‌های اخیر با اضطراب و قفل‌شدگی در فاز هجومی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، در این مسابقه به جای فروپاشی روانی، «سرسختی غریزی» تیم‌های نکونام را به نمایش گذاشت. این پیروزی، بیش از آنکه یک نمایشِ فانتزی باشد، خروجیِ انضباطی بود که در روزهای قحطی، جانِ کادر فنی را نجات داد.
واقعیت‌های فنی در میانِ هیاهوی پیروزی
با وجود این سه امتیازِ حیاتی، نباید فراموش کرد که این پیروزی «تمام چالش‌های فنی» تیم را پاک نمی‌کند. هنوز در خط میانیِ تراکتور کندی دیده می‌شود و گره‌های تاکتیکی در انتقال توپ همچنان پابرجاست. نکونام به خوبی می‌داند که این پیروزی، تنها یک «کپسول اکسیژن» در روزهای غرق‌شدگی بود. منتقدان تندمزاج برای مدتی کوتاه ساکت شده‌اند، اما در شهری که صبر، کالایی کمیاب است، جنگ بعدیِ تراکتور از همین حالا آغاز شده است.
درسِ جان‌سختی در تبریز
آنچه در تبریز رخ داد، نمایشِ عیارِ تیمی بود که نمی‌خواست تسلیمِ «فیلمنامه کابوس‌وارِ» بازی شود. مقاومتِ نود دقیقه‌ای با یک یار کمتر، نشان داد که بازیکنان تراکتور با وجود تمام انتقادات، هنوز به تفکرات عمل‌گرایانه نکونام وفادارند. حالا نکونام از دلِ آتش به سلامت بیرون آمده و فرصت دارد تا در آرامشِ نسبیِ پس از طوفان، ایرادهای تاکتیکی تیمش را برای نبردهای سرنوشت‌ساز آینده برطرف کند.