به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر ؛ و به نقل از «فرهیختگان»؛ تارتار در پرسپولیس با بحران «هویتی» روبروست، نه فنی. هواداران سرخ‌پوش خواهان فوتبالی تهاجمی و هیجان‌انگیز هستند، اما تفکرات محافظه‌کارانه تارتار، این تیم را به سمت بازی‌های کسل‌کننده سوق داده است. در نگاه سکوها، صرفِ جمع‌آوری امتیاز مشروعیت‌آور نیست؛ چرا که تارتار «حسابداری دقیق» است، نه «بافنده رویا».
تضاد میان تفکرات تارتار و مطالبه سکوها
پرسپولیس مدل تارتار، تجسمِ تقابلِ «منطقِ نتیجه‌گرا» با «احساساتِ هواداری» است. تارتار به‌عنوان یک تکنسینِ محتاط، به بردهای اقتصادی و بازی‌های بسته دلبسته است؛ فرمولی که در تیم‌های قبلی او یک شاهکار محسوب می‌شد، اما در پرسپولیس، باعث خستگی و بی‌حوصلگی تماشاگران شده است. هوادارانِ سرخ، تیمی را می‌خواهند که حریف را در زمین خود خفه کند و نفس رقیب را ببرد، نه ارتشی که برای حفظ یک گل یا کسب تساوی، با عقربه‌های ساعت دست‌به‌یقه شود.
برزخِ مربی؛ در انتظارِ حکم برکناری یا سفت کردن جای پا
تارتار در موقعیت غریبی گرفتار شده است. اگر پیروز شود، بازی تیمش «زشت و کسل‌کننده» خوانده می‌شود و اگر نتیجه نگیرد، انتقادات به اوج می‌رسد. او هرگز آن مربی محبوب سکوها نخواهد بود که با یک شکست نیز مورد حمایت قرار گیرد، چرا که فوتبال تیم‌هایش فاقد «روح شاعرانه و طغیان‌گر» است. تارتار هنوز تنها یک «حسابدار دقیق» باقی مانده است؛ کسی که امتیازها را با وسواس جمع می‌کند، اما نمی‌تواند رویاهای هواداران را روی زمین چمن ترسیم کند.
صدرنشینیِ بدون سپر امنیتی
حقیقت تلخ برای تارتار این است که روی نیمکت پرسپولیس، صدرنشینی هم سپر امنیتی نمی‌سازد. فشار سکوها به کیفیتِ نود دقیقه است، نه فقط به جایگاه تیم در جدول. این مربی با واقعیت سختی روبروست؛ در پرسپولیس، صرفِ امتیازگیری مشروعیت نمی‌آورد، بلکه باید توانایی «رویافروشی» و ارائه فوتبالی را داشت که هوادار را به وجد بیاورد؛ هنری که تارتار تاکنون در نمایش آن ناتوان بوده است.