به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر ؛ و به نقل از «فرهیختگان»؛ پرسپولیس پرونده یاسر آسانی را به CAS و استقلال خوزستان شکایتش از پرسپولیس را به فیفا برد.
رقابت از زمین به راهروهای فیفا
در تمام دنیای فوتبال، باشگاهها برای شکست دادن رقیبشان سراغ استعدادیابی، تمرینات مدرن، تاکتیکهای جدید و ساختن زیرساخت میروند؛ اما در فوتبال ما، دربی و رقابتِ باشگاهی از زمین چمن منتقل شده به راهروهای فیفا و دادگاه CAS در لوزانِ سوئیس. مدیران باشگاههای ما که در داخل کشور حریفِ هم نمیشوند و زیر فشار هوادار و فضای مجازی کم میآورند، سادهترین راه را در این دیدهاند که برای هم پاپوشِ حقوقی بدوزند و به جای گل زدن در زمین، دنبال محروم کردنِ بازیکنِ حریف و امتیاز گرفتن در اتاقهای دربسته باشند.
طنز تلخ پروندهکشیهای داخلی
این حجم از شکایتکشیِ داخلی در نهادهای بینالمللی، یک طنزِ تلخ و یک خودزنیِ تمامعیار است. مدیرانی که در طول فصل با قراردادهای ترکمنچای و امضاهای بیحسابوکتاب، میلیونها دلار به همین فوتبالِ ورشکسته خسارت میزنند و پروندههای بازیکنان و مربیان خارجیشان در فیفا تلنبار شده، حالا برای زمین زدنِ هموطنِ خودشان، دوباره دست در جیبِ بیتالمال و بودجه باشگاه میکنند تا حقالوکاله و هزینههای دادرسیِ دلاری بدهند به وکلای خارجی.

آبروبری جمعی در فدراسیون جهانی
پرسپولیس از استقلال شکایت میکند، استقلال خوزستان یقه پرسپولیس را میگیرد، آن یکی برای این یکی نامه میزند و همه با هم در حالِ آبروبریِ جمعی در فدراسیون جهانی فوتبال هستند. انگار که در داخل کشور هیچ قانون، فدراسیون و کمیته انضباطی و استینافی وجود ندارد که بتواند چهار تا قراردادِ داخلی را بررسی کند و رای بدهد. وقتی مدیران خودمان، نهادهای قضاییِ فوتبال ایران را به پشیزی حساب نمیکنند و برای هر دعوای سادهای سر از سوئیس و زوریخ درمیآورند، دیگر چه انتظاری از فیفا و AFC برای احترام گذاشتن به فوتبال ما داریم؟
برنده واقعی؛ فقط وکلای خارجی
تهِ این بازی، نه پرسپولیس برنده است و نه استقلال و نه استقلال خوزستان. در این سطلِ خرچنگها که همه پای همدیگر را میکشند تا کسی بالا نرود، تنها برندهِ واقعی، وکلای خارجی هستند که با دلارهای فوتبال ایران جیبهایشان را پر میکنند و به ریشِ مدیریت ما میخندند. تا وقتی زورِ مدیران ما به جای زمینِ فوتبال، فقط در شکایتنامهنویسی و لابیهای حقوقی میچربد، همین آش است و همین کاسه.