به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر ؛ و به نقل از «فرهیختگان»؛ فوتبال ملی همواره بستری برای تصمیمات بحثبرانگیز بوده است، اما این بار وضعیت دنیس درگاهی، مهاجم دوتابعیتی، به گره کوری تبدیل شده که نه تنها هواداران، بلکه رسانهها را نیز به پرسش واداشته است. آنچه در ادامه میخوانید، بررسی نقادانه مسیری است که از پیگیریهای ماهساله برای حضور او آغاز شد و به نیمکتنشینی مطلق در جام جهانی و در نهایت، ناکامی در گلزنی ختم شد.
ابهام در استراتژی کادر فنی
ماجرای دنیس درگاهی حالا به یکی از جدیترین پرسشهای بیپاسخ درباره انتخابهای امیر قلعهنویی تبدیل شده است؛ مهاجمی که برای فراهم شدن امکان حضورش در تیم ملی ماهها پیگیری شد، به فهرست نهایی جام جهانی رسید، اما در مهمترین تورنمنت فوتبال جهان حتی یک دقیقه هم فرصت بازی پیدا نکرد. حالا پس از چهار بازی ملی، هنوز پایش به گلزنی باز نشده است.
شش ماه بلاتکلیفی برای یک رؤیا
درگاهی در اسفند ۱۴۰۴ به تیم ملی دعوت شد، اما مجوز بازی او چند هفته بعد، در اردیبهشت ۱۴۰۵ فراهم شد. از آن زمان تا امروز حدود شش ماه گذشته است. در این فاصله، او در دو دیدار تدارکاتی مقابل گامبیا و مالی به میدان نرفت؛ موضوعی که گزارشها دلیل آن را مصدومیت و جلوگیری از آسیبدیدگی مجدد عنوان کردند. اما ماجرای جام جهانی متفاوت بود: دنیس در هر سه مسابقه ایران مقابل نیوزیلند، بلژیک و مصر روی نیمکت نشست و حتی یک دقیقه هم بازی نکرد.
مهاجم جام جهانی یا تماشاگر ذخیره
اینجا دقیقاً همان نقطهای است که قلعهنویی باید پاسخ بدهد. اگر درگاهی از نظر فنی و بدنی گزینهای برای کمک به خط حمله ایران بود، چرا در سه مسابقه جام جهانی حتی بهعنوان تعویضی به زمین نرفت؟ اگر هنوز برای چنین مسئولیتی آماده نبود، چرا نامش در فهرست نهایی قرار گرفت و یک سهمیه ارزشمند تیم ملی به او اختصاص یافت؟

نمیشود برای جذب یک مهاجم تا پشت دروازه فیفا رفت، اما وقتی نوبت استفاده از او در زمین میرسد، کلید تعویض را در جیب نگه داشت. این تناقض، بیش از آنکه متوجه خود بازیکن باشد، متوجه نقشه انتخاب و استفاده کادر فنی است.
چهار بازی و حسرت گلزنی
درگاهی پس از جام جهانی در شهریورماه نخستین بازی ملیاش را مقابل ازبکستان انجام داد؛ سپس برابر روسیه به میدان رفت و در دو مسابقه اخیر مقابل فلسطین و عراق نیز در ترکیب اصلی قرار گرفت. حاصل این چهار حضور، صفر گل ملی است. البته چهار بازی برای صدور حکم قطعی درباره توانایی یک مهاجم کافی نیست؛ اما وقتی این آمار کنار شش ماه انتظار، پنج مسابقه بدون استفاده و صفر دقیقه حضور در جام جهانی قرار میگیرد، دیگر نمیتوان از کنار پرونده او بهسادگی عبور کرد.
سرمربی تیم ملی در پاسخ به چرایی این انتخاب
مسئله فقط این نیست که درگاهی گل نزده؛ مسئله این است که کادر فنی چه تصویری از این مهاجم داشته و بر اساس کدام شاخص فنی او را به تیم ملی آورده است؟ آیا قرار بود مهاجم مکمل باشد، در عمق دفاع حریف حرکت کند، در بازی هوایی به کار بیاید یا جایگزینی برای مهاجمان دیگر باشد؟ اگر چنین نقشی تعریف شده، چرا هنوز اثر روشنی از آن در عملکرد تیم دیده نمیشود؟
در فوتبال، انتخاب بازیکن فقط خریدن یک بلیت برای نشستن روی نیمکت نیست؛ مربی باید بداند چه زمانی و برای کدام مأموریت او را وارد زمین کند. پرونده درگاهی تا اینجا بیشتر شبیه تعویضی است که مدام گرم میکند، اما هرگز وارد زمین نمیشود؛ و وقتی هم فرصت بازی پیدا میکند، هنوز دروازهای را باز نکرده است.
دنیس درگاهی شاید هنوز فرصت اثبات خودش را داشته باشد، اما قلعهنویی دیگر نمیتواند از پاسخ به چرایی این انتخاب فرار کند. او بزرگترین علامت سؤال فنی درباره تصمیمهای سرمربی تیم ملی است.