به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر ؛ و به نقل از «فرهیختگان»؛ یادداشت پیشرو به بررسی عملکرد تیم ملی ایران در دیدار مقابل عراق میپردازد؛ جایی که پیشبینیِ دقیقِ کادر فنی از بازی حریف، در همان ثانیههای ابتدایی مسابقه به بنبست رسید و پرسشهای مهمی را درباره مدیریت فنی تیم ملی مطرح کرد.
پارادوکسِ دیدن خطر و گل خوردن
گل عراق هنوز به «ثانیه ۲۲» نرسیده بود که تمام برنامههای پیش از مسابقه امیر قلعهنویی به آزمون گذاشته شد. سرمربی تیم ملی پیش از شروع بازی بهخوبی میدانست عراق مستقیم بازی میکند و ۱۵ دقیقه ابتدایی آبستن حوادث است، اما دانستنِ خطر وقتی توپ از خط دروازه عبور میکند، دیگر یک امتیاز مربیگری محسوب نمیشود. در فوتبال، پیشبینی درست بدونِ اجرای دقیقِ برنامههای تدافعی، تنها به صورتجلسهای از یک ضعف تاکتیکی تبدیل میشود.

گل زودهنگام؛ آسیبشناسی یا عذرخواهی؟
اشاره به دیدگاه سر الکس فرگوسن در سال ۲۰۱۲، تفاوتهای نگاه فنی را آشکار میکند. برای مربی بزرگی چون فرگوسن، گلهای زودهنگام یک «الگوی آسیبزا» بود که باید با اصلاح ساختار ریشهکن میشد، نه اتفاقی که با پیشبینی قبلی بتوان از تبعات آن شانه خالی کرد. در روایت قلعهنویی از بازی عراق، گل زودهنگام به اتفاقی تبدیل شد که «انتظارش را داشتند»؛ در حالی که مربی بزرگ از تکرار خطر عصبانی میشود، نه اینکه درست درآمدن پیشبینیاش را به رخ بکشد.

آمارها علیه نتیجه؛ نقدی بر مالکیت توپ
قلعهنویی پس از بازی به «۶۰۰ پاس» و «مالکیت ۶۰ درصدی» به عنوان نشانههای برتری اشاره کرد. با این حال، فوتبال با آمار مالکیت، نتیجه را تسویه نمیکند. تیم ملی تا دقیقه ۸۳ برای گل مساوی منتظر ماند و این یعنی برتری آماری، بدون سلطه بر مسابقه، تنها پوششی برای نتیجهای بوده که مطابق انتظار کادر فنی پیش نرفته است. در نهایت، پرسش اساسی این است که چرا تیم ملی با وجود شناخت کامل از نقشه خطر، نتوانست مسیر دفاع را ترسیم کند؟ پیشبینی، هرگز جایگزین مسئولیتِ فنیِ مربی در مدیریتِ ۹۰ دقیقهای بازی نخواهد بود.