29 آبان جمعه 13:36 کد خبر : 58924

بیرانوند: از چوپانی در لرستان تا پادشاهی آسیا؛ تحقق رویای ۱۱ ساله

علیرضا بیرانوند، دروازه‌بان تیم ملی ایران و پرسپولیس، سرانجام به رویای ۱۱ ساله خود یعنی کسب عنوان بهترین بازیکن آسیا دست یافت. مسیری که از چوپانی در لرستان آغاز شد و با سختی‌ها و مهاجرت به تهران ادامه یافت، امروز به اوج افتخار فوتبال قاره ختم شده است.

به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ داستان علیرضا بیرانوند، روایت ایستادگی، ایمان به رویاها و اثبات این است که هیچ مانعی نمی‌تواند جلوی اراده یک انسان را بگیرد.
به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر ؛ و به نقل از «فارس»؛ در دنیای پرهیاهوی فوتبال، گاهی قصه‌هایی می‌شنویم که فراتر از مستطیل سبز، الهام‌بخش زندگی می‌شوند. قصه علیرضا بیرانوند، یکی از همین حکایت‌هاست؛ روایتی از پسری از دیار لرستان که نه تنها به بلندپروازی‌های خود جامه عمل پوشاند، بلکه با عزمی راسخ و ایمانی بی‌بدیل به رویاهایش، راهی را پیمود که شاید در ابتدا برای بسیاری غیرممکن به نظر می‌رسید.

 امروز، زمانی که نام «علیرضا بیرانوند» بر تارک فوتبال آسیا می‌درخشد، می‌توان به وضوح دید که چگونه یک جمله ساده، «من یک روزی بهترین بازیکن آسیا می‌شوم»، تبدیل به سرنوشتی محتوم شد. این گزارش خبری به بازخوانی مسیر پرفراز و نشیب این دروازه‌بان ملی‌پوش می‌پردازد که چگونه از میان‌تیغ‌ها و خارزارها گذشت تا به قله‌های افتخار برسد.



رویای یک پسر چوپان: بیرانوند، مردی که به حرفش عمل کرد

«بعضی رؤیاها را باید از همان روزی شناخت که هنوز هیچ نشانی از تحقق‌شان وجود ندارد؛ از روزهایی که گفتن‌شان بیشتر شبیه یک شوخی به نظر می‌رسد تا یک پیش‌بینی.» این جملات، شاید بهترین توصیف برای مسیر حرفه‌ای علیرضا بیرانوند باشد؛ دروازه‌بانی که از همان ابتدای راه، رویای «بهترین بازیکن آسیا شدن» را در سر می‌پروراند و سرانجام به آن دست یافت. او نه تنها به حرف ۱۱ سال پیش خود عمل کرد، بلکه با این موفقیت، نام خود را در تاریخ فوتبال قاره جاودانه ساخت.



اولین گام در پرسپولیس: بذری که در تیر ۹۵ کاشته شد

تاریخ ۱۱ تیر ۱۳۹۵، برای علیرضا بیرانوند و وحید امیری، روزی عادی نبود. آن روز، ساختمان قدیمی هیأت فوتبال تهران در ورزشگاه شیرودی میزبان این دو بازیکن بود تا نخستین قرارداد خود را با باشگاه پرسپولیس به ثبت برسانند. در آن زمان، شاید کمتر کسی به اهمیت این روز پی می‌برد؛ روزی که دو بازیکن ملی‌پوش، فصلی تازه را در فوتبال خود آغاز می‌کردند. اما برای بیرانوند، این یک نقطه عطف بود. یکی از همراهان او در آن روز نقل می‌کند: «پس از امضای قرارداد و در مسیر بازگشت، بیرانوند چند بار این موضوع را به همشهری و هم‌تیمی‌اش، وحید امیری، و من که یکی از همراهان آن روزش بودم، یادآوری کرد. با همان اعتمادبه‌نفس خاص خودش می‌گفت که یک روز بهترین بازیکن آسیا خواهد شد.» این جمله، باوری عمیق بود که در وجود بیرانوند ریشه دوانده بود، حتی اگر مسیر پیش رو پر از ابهامات و دشواری‌ها به نظر می‌رسید.



از دشتی‌های لرستان تا خیابان‌های تهران: سفری برای بقا

برای درک عمق آن جمله، باید به گذشته بیرانوند سفر کرد؛ به روزهایی که او نه در مستطیل سبز ورزشگاه آزادی، بلکه در جاده‌های لرستان و میان زندگی عشایری بزرگ می‌شد. پسرکی که گوسفندان را به چرا می‌برد و در پس ذهنش، رویای فوتبالیست شدن را می‌پروراند. پدری که مایل بود پسر بزرگش راه او را ادامه دهد و علیرضایی که رویای دیگری در سر داشت. رویایی که او را وادار کرد تا مخفیانه خانه را ترک کند و راهی تهران شود.

پایتخت، اما برای او فرش قرمز پهن نکرده بود. بدون پشتوانه مالی و سرپناه مشخص، روزهای سختی را گذراند. «مدتی در مسجدها و خیابان‌ها خوابید و برای تأمین هزینه‌های زندگی به کارهای مختلفی روی آورد؛ از کار در کارواش و پیتزافروشی تا نظافت خیابان‌ها.» شب‌ها کار می‌کرد تا بتواند روزها به تمرین فوتبال برسد. روایت معروف صاحب کارواشی که از قد بلند او خوشش آمده بود، چون می‌توانست سقف خودروهای بزرگ را راحت‌تر بشوید، بخشی جدایی‌ناپذیر از روزهای عجیب زندگی اوست. او در این دوران به رویای خود بیشتر از شرایط دشوار اطرافش ایمان داشت.



ظهور یک ستاره: از نفت تا سکوی پرتاب پرسپولیس

مسیر حرفه‌ای بیرانوند از باشگاه نفت تهران جدی‌تر شد. استعداد خاص او در دروازه‌بانی و پرتاب‌های بلند دست، او را به دروازه‌بانی متفاوت تبدیل کرد. حدود ۱۸ ماه پیش از انتقال به پرسپولیس، در تاریخ ۱۳ دی ۱۳۹۳، نخستین بازی ملی‌اش را پیش از جام ملت‌های ۲۰۱۵ آسیا در استرالیا مقابل عراق انجام داد. این بازی با برد یک بر صفر ایران همراه بود و نام او را بر سر زبان‌ها انداخت.

اما این پرسپولیس بود که به سکوی پرتاب او تبدیل شد. از زمانی که به جمع سرخ‌پوشان پایتخت پیوست، جایگاه شماره یک خود را در تیم ملی تثبیت کرد. قهرمانی‌های متوالی در لیگ برتر، حضور در فینال لیگ قهرمانان آسیا و درخشش در ترکیب تیم برانکو ایوانکوویچ، بیرانوند را به یکی از ستون‌های اصلی پرسپولیس و تیم ملی تبدیل کرد.

اوج شهرت: مهار پنالتی رونالدو و پرواز به سوی پادشاهی آسیا

جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه، صحنه‌ای بود که بیرانوند را به شهرتی فراتر از مرزهای آسیا رساند. دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، در ورزشگاه موردوویا آرنای شهر سارانسک، ایران به مصاف پرتغال رفت. در دقیقه ۵۳ مسابقه، علیرضا بیرانوند در برابر ضربه پنالتی کریستیانو رونالدو، ستاره بی‌بدیل فوتبال جهان، ایستاد. «با شیرجه‌ای تماشایی به سمت چپ خود، پنالتی بازیکنی را مهار کرد که چهره اصلی در ثبت هت‌تریک قهرمانی رئال مادرید در لیگ قهرمانان اروپا پیش از شروع آن جام و بهترین بازیکن دنیا در آن زمان بود.» این مهار پنالتی، نه تنها بیرانوند را به قهرمانی ملی بدل کرد، بلکه نام او را در سرتاسر جهان مطرح ساخت و راه را برای رسیدن به رویای ۱۱ ساله «بهترین بازیکن آسیا» شدن، هموارتر از همیشه ساخت. او به پادشاهی آسیا رسید؛ پادشاهی که از دل رویاهای یک چوپان زاده شده بود.

اما در تمام این سال‌ها، یک چیز تغییر نکرد؛ همان رؤیایی که در مسیر بازگشت از ساختمان قدیمی هیأت فوتبال تهران درباره‌اش حرف می‌زد.



بانکوک، ایستگاه پایانی تحقق یک آرزوی قدیمی 

و سرانجام ۱۹ نوامبر ۲۰۲۶، آن جمله قدیمی به واقعیت تبدیل شد. در مراسم برترین‌های فوتبال آسیا، علیرضا بیرانوند در رقابت با سالم الدوساری و فراس البریکان، عنوان مرد سال فوتبال آسیا را به دست آورد. او که در سال ۲۰۱۹ جایزه را به اکرم عفیف واگذار کرده و یک بار هم به دلیل لغو مراسم برترین‌ها به خاطر شیوع ویروس کرونا نتوانست به این افتخار برسد، حالا به هدفی رسید که سال‌ها درباره‌اش حرف زده بود.

شاید برای خیلی‌ها، ۱۱ تیر ۱۳۹۵ فقط تاریخ ثبت قرارداد دو بازیکن با پرسپولیس باشد؛ روزی که علیرضا بیرانوند و وحید امیری به ساختمان هیأت فوتبال در ورزشگاه شیرودی رفتند و قراردادشان را امضا کردند. اما آن روز یک خاطره متفاوت دارد؛ خاطره جوانی که در راه بازگشت به خانه، چند بار با اطمینان از آینده‌اش حرف زد و گفت روزی بهترین بازیکن آسیا خواهد شد.



حالا، یازده سال بعد، می‌توان به آن مسیر نگاه کرد و به یاد آورد که بیرانوند آن روز فقط یک جمله نگفته بود؛ او از رؤیایی حرف زده بود که حاضر نبود به هیچ قیمتی از آن دست بکشد.

از کارواش تا ساختمان قدیمی شیرودی، از شیرودی تا ۳ حضور در جام جهانی و از آن روزها تا پادشاهی فوتبال آسیا؛ این قصه علیرضا بیرانوند است. قصه پسری که پیش از آنکه بهترین بازیکن آسیا شود، سال‌ها باور داشت که روزی به این عنوان خواهد رسید.
نویسنده :
رایاسان پردازان پارت