به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ پرسپولیس در اولین بازی خود تحت هدایت مهدی تارتار با پیروزی مقابل شمس‌آذر، هویت جدیدی مبتنی بر پرس از جلو و انتقال سریع توپ را به نمایش گذاشت.

 با این حال، حفظ انسجام تیمی در صورت شکسته شدن پرس اولیه و نیاز به داشتن پلن جایگزین، سؤال اصلی هواداران در مسیر سخت پیش‌رو است.

برد شیرین مقابل شمس‌آذر قزوین برای پرسپولیس، فراتر از کسب سه امتیاز ساده بود. این پیروزی در واقع نخستین رونمایی رسمی از تفکرات مهدی تارتار برای فصل بیست‌وششم لیگ برتر محسوب می‌شد. سرخ‌پوشان در این دیدار نشان دادند که به تیمی جوان‌تر، پرتحرک‌تر و با تنوع تاکتیکی بالاتر تبدیل شده‌اند که برای گشودن دروازه حریفان، تنها به یک نقشه محدود نیست.

یکی از نقاط قوت پرسپولیس در این دیدار، ترکیب منعطف و پویای خط حمله بود. حضور همزمان بازیکنانی مانند محبی، بیفوما، علیپور و عمری باعث شد تا با جابجایی‌های مداوم، خط دفاعی حریف به چالش کشیده شود. این بازیکنان نه تنها با تکیه بر سرعت خود خطرساز ظاهر شدند، بلکه در پرس از جلو نیز بسیار فعال بودند. به طوری که پرسپولیس توانست در مقاطع مختلف با توپ‌گیری در نیمه زمین حریف، فاصله میان مالکیت و ایجاد موقعیت گل را به حداقل برساند.

مرور گل دوم پرسپولیس بهترین گواه برای اثبات تغییر رویکرد این تیم است. در تفکرات کادر فنی جدید، «پرس» صرفاً یک ابزار دفاعی نیست، بلکه بخش مهمی از طراحی حملات محسوب می‌شود. سرخ‌پوشان با بازپس‌گیری توپ در زمین حریف، بلافاصله از فضاهای ایجاد شده در ساختار دفاعی شمس‌آذر استفاده کردند که نتیجه آن انتقال‌های بسیار سریع و مستقیم به سمت دروازه حریف بود. در این بین، نقش آفرینی بیفوما به عنوان مهاجم سایه بسیار تعیین‌کننده بود؛ او با ایفای نقش به عنوان یک دیوار و جذب مدافعان حریف، فضاهای طلایی را برای یاران خود فراهم می‌کرد.

با وجود درخشش در فاز هجومی، یک نکته قابل تأمل در بازی پرسپولیس به چشم می‌خورد. در لحظاتی از مسابقه، تیم دوپاره به نظر می‌رسید؛ چرا که خط اول پرس جلوتر از خط میانی قرار داشت و این موضوع باعث ایجاد شکاف بزرگی در مرکز زمین می‌شد. این فاصله می‌تواند در مقابل تیم‌های باهوش که توانایی عبور از فشار اولیه را دارند، بسیار خطرناک باشد. اگر حریف بتواند از این پرس عبور کند، فضای پشت سر مهاجمان می‌تواند به پاشنه آشیل پرسپولیس تبدیل شود.

این چالش در بازی‌های بزرگ‌تر اهمیت دوچندانی پیدا می‌کند؛ زیرا پرسپولیس نمی‌تواند در تمام مسابقات تنها بر پرس از بالا تکیه کند. زمانی که حریف به خوبی از زیر فشار خارج شود یا پرسپولیس ناچار به بازی در برابر یک دفاع سازمان‌یافته باشد، نیاز به راهکارهای دیگری برای گردش توپ، بازی‌سازی و کنترل ریتم بازی احساس می‌شود. پرسش اساسی این است: «اگر حریف اجازه ندهد پرسپولیس با پرس از بالا بازی را اداره کند، پلن دوم سرخ‌پوشان چیست؟» پاسخی که احتمالاً در هفته‌های آینده لیگ، پرده از آن برداشته خواهد شد.