ریشه تنش را باید در تضاد دیدگاه‌های آموریم و مدیران، به‌ویژه جیسون ویلکاکس، جست‌وجو کرد. آموریم با اتکا به سیستم محبوب ۳-۴-۳ وارد اولدترافورد شد و حتی پس از چند شکست، حاضر به تغییر بنیادین نشد. این در حالی بود که ویلکاکس از ابتدای فصل، بر تغییر آرایش به ۳-۳-۴ تأکید داشت؛ پیشنهادی که فقط برای دقایقی در دیدار برابر نیوکاسل امتحان شد. 

از سوی دیگر، آموریم خود را «Manager» می‌دید؛ کسی که در سیاست‌های نقل‌وانتقالاتی و ساختار تیم حرف آخر را می‌زند. اما باشگاه، او را صرفاً به‌عنوان «سرمربی» برای مدیریت زمین مسابقه به خدمت گرفته بود. گلایه او از عدم سرمایه‌گذاری در زمستان و تأکید بر نقش «Manager» در نشست خبری، خشم مدیران را برانگیخت و به خروجی زودهنگامش انجامید.

بعد از واگذاری مدیریت فوتبال باشگاه توسط خانواده گلیزر به سرجیم رتکلیف و گروه اینئوس، هواداران انتظار عقلانیت بیش‌تر داشتند. اما سلسله تصمیم‌ها از تمدید قرارداد تن‌ هاخ و سپس اخراجش در میانه فصل، تا قطع همکاری با دن اشورث به دلیل اختلاف بر سر استخدام آموریم و حالا برکناری زودهنگام خود آموریم — تصویری از سردرگمی مدیریتی ترسیم کرده است؛ روندی که اعتماد بخش بزرگی از هواداران را متزلزل کرده است.

آموریم بدون دستاورد ملموس و با ضعیف‌ترین اعداد ممکن روی نیمکت یونایتد، دهمین سرمربی پس از فرگوسن شد که اولدترافورد را ترک می‌کند: کم‌ترین درصد پیروزی (۳۲ درصد)، بیش‌ترین گل خورده در هر بازی (۱.۵۳) و کم‌ترین درصد کلین‌شیت (۱۵ درصد) در میان مربیان یونایتد در لیگ برتر. با این حال، گزارش‌ها می‌گویند محرک اصلی اخراج، نه صرفاً عملکرد فنی، بلکه جلسه پرتنش با ویلکاکس پیش از بازی با لیدز بوده است. در شرایطی که ترکیب تیم به‌هم‌ریخته بود، شاید زمان بیش‌تری برای قضاوت لازم بود؛ زمانی که هرگز به او داده نشد.

چرخه معیوب تغییر سرمربی در باشگاهی بدون ساختار شفاف مدیریتی، حالا آموریم را بلعیده و قرار است درن فلچر برای بازی مقابل برنلی هدایت موقت تیم را برعهده بگیرد. اینکه او تا پایان فصل می‌ماند یا مدیران به‌سراغ گزینه‌های در دسترس می‌روند، پرسشی بی‌پاسخ است؛ به‌ویژه برای مربیانی که با دیدن سرنوشت‌های اخیر، با تردید بیشتری به پیشنهاد هدایت شیاطین سرخ نگاه می‌کنند.