اظهارات جالب ستاره تیم ملی: اگر فوتبالیست نمیشدم نقاش میشدم!
آریا یوسفی، مدافع جوان و آیندهدار تیم ملی فوتبال ایران، در گفتگویی صمیمانه به تشریح جزئیاتی خواندنی از زندگی شخصی، مسیر حرفهای و چالشهای خود در دنیای فوتبال پرداخت.
به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ آریا یوسفی از علاقه خود به هنر نقاشی پرده برداشت.
به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ ز دعوت غیرمنتظره در ۱۹ سالگی تا رویایی که میتوانست او را به جای چمن سبز، به کارگاه نقاشی بکشاند؛ این داستان زندگی آریا یوسفی است.
شروعی رویایی در جزیره کیش و تلخترین حسرت در تاشکند
مدافع ملیپوش کشورمان با یادآوری دوران آغازین حضورش در رده ملی گفت: «یادم میآید ۱۹ سالم بود که امیر قلعهنویی دعوتم کرد. بازی در کیش برگزار میشد و یک دیدار دوستانه پیش از جام ملتها بود. همانجا اولین بازی ملیام را انجام دادم.» این دعوت زودهنگام، سرآغاز راهی پرفراز و نشیب برای این ستاره جوان شد.
اما فوتبال همیشه برای او با شیرینی همراه نبوده است. یوسفی با دست گذاشتن روی یکی از اتفاقات ناگوار دوران بازیگریاش، فینال مسابقات کافا را به عنوان تلخترین خاطره فوتبالی خود معرفی کرد و اظهار داشت: «اگر بخواهم یک صحنه را پاک کنم، فینال مسابقات کافا مقابل ازبکستان است که از زمین اخراج شدم.»
کانون گرم خانواده؛ از تکیهگاه پدر تا دعای خیر مادر
آریا یوسفی موفقیتهای خود را بیش از هر چیز مدیون خانوادهاش میداند. او پدر خود را مهمترین حامی زندگیاش معرفی کرد و با اشاره به نقش بیبدیل مادرش در این مسیر پرپیچوخم افزود: «مادرم همیشه میگفت بهترین جا میبینمت. قبل از سفر هم گفت مراقب خودت باش، اول سلامتی بعد موفقیت و همیشه دعایم میکند.»
این بازیکن ملیپوش با توصیف حس غربت و دلتنگیهایش در زمان سفرهای ورزشی بیان کرد: «وقتی از ایران دور هستم، اول دلم برای کشورم تنگ میشود، بعد خانواده و بعد شهرم.» او همچنین در پاسخ به این سؤال که اگر فرصتی کوتاه در حد ۱۰ ثانیه برای صحبت مستقیم با مردم ایران داشته باشد چه میگوید، با لحنی سرشار از غرور عنوان کرد: «شما مردم خیلی بزرگ و خوبی هستید، افتخار میکنم ایرانی هستم. امیدوارم هر جا هستم بتوانم افتخارآفرینی کنم.»
از ریشههای بختیاری تا گل غیرمنتظره در پاس تهران
یوسفی با افتخار به اصالت و ریشههای خانوادگی خود اشاره کرد و گفت: «اصالتاً بختیاری هستم، اهل مسجدسلیمان. در ماهشهر بزرگ شدم و الان هم در اصفهان زندگی میکنم.»
او در ادامه به مرور خاطره اولین گل دوران حرفهای خود پرداخت؛ گلی که در شرایطی کاملاً خاص به ثمر رسید: «اولین گل من در ورزشگاه پاس تهران بود، جایی که اصلاً آن فصل بازی نکرده بودم اما در شرایطی خاص وارد زمین شدم و گل زدم.» او همچنین به شادی گل منحصربهفرد خود اشاره کرد و گفت: «یک حرکت خاص دارم که همیشه انجام میدهم.»
دنیای آرام یک فوتبالیست؛ اگر ورزشکار نمیشدم، الان نقاش بودم!
بخش دیگری از صحبتهای این بازیکن به ویژگیهای شخصیتی و علایق او خارج از مستطیل سبز اختصاص داشت. یوسفی فاش کرد که روحیهای آرام دارد و به هنر علاقهمند است: «اگر فوتبالیست نمیشدم نقاش میشدم، چون نقاشیام خوب است. بیشتر دوست دارم تنها باشم و شلوغی را خیلی دوست ندارم.» او البته اعتراف کرد که در مواجهه با باخت بسیار برافروخته میشود و گفت: «وقتی تیمم میبازد خیلی عصبی میشوم.»
وی در پایان با تأکید بر انگیزههای بالای خود برای تداوم موفقیت در تیم ملی خاطرنشان کرد: «من برای اینجا بودن خیلی تلاش کردم. امیر قلعهنویی اولین کسی بود که من را در ۱۹ سالگی به تیم ملی آورد. همیشه به ایران، وطن و زادگاهم افتخار میکنم و امیدوارم حال دل مردم خوب باشد.»
کد خبر: 48100
دیدگاههای ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط فوتبال برتر در وب منتشر خواهد شد