به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ گزارش اخیر ESPN از شرایط تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶، پرده از حقایقی برمی‌دارد که نشان می‌دهد چگونه تنش‌های سیاسی، آمادگی فنی و تمرکز روانی یوزها را در این رویداد بزرگ جهانی هدف قرار داده بود؛ وضعیتی که به اعتقاد بسیاری، زمین بازی را برای ملی‌پوشان ایرانی نابرابر کرد.

به گزارش شبکه ESPN، جام جهانی ۲۰۲۶ شاهد رکوردی تاریخی و عجیب بود که تا پیش از این هرگز در هیچ دوره‌ای از این مسابقات رخ نداده بود؛ اینکه در وقت‌های تلف‌شده یک مسابقه، هم گل برتری و هم گل تساوی به ثمر برسد، اتفاقی بود که در بازیِ سرنوشت‌ساز اتریش و الجزایر به وقوع پیوست. اما این تنها بخش دراماتیک ماجرا نبود و کل حضور تیم ملی ایران در این مسابقات با حاشیه‌ها و جنجال‌های بی‌پایانی همراه شد.

ایالات متحده به عنوان کشور میزبان مسابقات تیم ملی ایران، در طول برگزاری جام جهانی نیز به تقابل با کاروان ایران ادامه داد و تنش‌های ژئوپلیتیکی بی‌سابقه‌ای را به فضای ورزش وارد کرد. پیش از آغاز جنگ در اواخر فوریه، ایران قصد داشت کمپ تمرینی خود را برای آماده‌سازی در شهر توسانِ ایالت آریزونا برپا کند، اما محدودیت‌ها مانع این کار شد. در نهایت، تیم ملی تصمیم گرفت در تیخوانای مکزیک مستقر شود؛ در ادامه ملی‌‌پوشان ایران تنها برای بازه‌های زمانی بسیار کوتاه اجازه ورود به خاک آمریکا را پیدا می‌کردند. حتی بسیاری از اعضای کاروان ایران نیز از دریافت ویزای آمریکا محروم ماندند.

در طول مسابقات، بازیکنان و کادر فنی تیم ملی ایران بارها نسبت به این شرایط اعتراض کردند. آن‌ها معتقد بودند که این محدودیت‌های سختگیرانه، روند عادی تمرین و ریکاوری تیم را به شدت مختل کرده و شرایط کاملاً نابرابری را برای آن‌ها نسبت به سایر رقبا ایجاد کرده است. مهدی طارمی، ستاره تیم ملی، روز جمعه در این باره گفت: «این یک جام جهانی فاجعه‌بار است.» امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی نیز با ادبیاتی صریح، رفتار دولت آمریکا با تیمش را «واقعاً وحشتناک» توصیف کرد.

در مقابل، مقام‌های آمریکایی استدلال می‌کردند که برای میزبانی از تیمی که نماینده کشوری درگیر جنگ و دشمن آمریکا محسوب می‌شود، اقدامات و تسهیلات کافی را فراهم کرده‌اند. همواره گفته می‌شود که سیاست و ورزش در هم تنیده هستند، اما واقعیت این است که در این دوره از جام جهانی، این پیوند بیش از هر زمان دیگری به ضررِ ورزشکاران تمام شد. با این حال، اگر برای لحظه‌ای تمام این تنش‌ها و بازی‌های سیاسی را کنار بگذاریم، این پرسش بنیادین همچنان باقی می‌ماند که چگونه می‌توان برای بازیکنان تیم ملی ایران به عنوان ورزشکار و انسان، احساس همدردی نکرد؟