به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ میراث مربیان بزرگ فوتبال، فراتر از جام‌ها و مدال‌ها، در خاطراتی است که آن‌ها برای شهرهای کوچک و باشگاه‌های کم‌امید به یادگار می‌گذارند.

 مربیانی که با جادوی تاکتیک و نظم تیمی، رویاهای غیرممکن هواداران را به واقعیت تبدیل می‌کنند، هرگز از یادها نمی‌روند. فوتبال ایتالیا در روزهای گذشته با یکی از همین چهره‌های تکرارنشدنی و جریان‌ساز خود وداع کرد؛ مردی که الفبای صعود و موفقیت را به باشگاه‌های ریشه‌دار شبه‌جزیره آموخت.

جوزپه مارکیورو، یکی از مربیان تاثیرگذار و صاحب‌سبک فوتبال ایتالیا، روز پنجشنبه در سن ۹۰ سالگی در شهر چزنا چشم از جهان فرو بست. مارکیورو که در تاریخ ۱۳ مارس ۱۹۳۶ در شهر میلان متولد شده بود، در طول دوران طولانی فعالیت ورزشی خود به عنوان مربی‌ای شناخته می‌شد که متبحر در هدایت تیم‌ها به دسته‌های بالاتر و تزریق نظم تاکتیکی پولادین به کالبد باشگاه‌هایش بود. او در هر تیمی که پا می‌گذاشت، استانداردهای جدیدی از کار گروهی و برنامه‌ریزی را به نمایش می‌گذاشت.

بدون شک درخشان‌ترین و ماندگارترین بخش از کارنامه مربیگری این چهره فقید، به دوران حضورش روی نیمکت باشگاه رجیانا در بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ میلادی مربوط می‌شود. او در طول این شش سال جادویی، تیمی ساخت که پله‌های ترقی را یکی پس از دیگری طی کرد. مارکیورو ابتدا رجیانا را از سری سی‌یک به رقابت‌های سری بی رساند و سپس در فصل رویایی ۱۹۹۲-۱۹۹۳، با ثبت شاهکاری بی‌نظیر، این باشگاه را برای نخستین بار در تاریخ طولانی‌اش به بالاترین سطح فوتبال ایتالیا یعنی سری آ هدایت کرد تا نامش برای همیشه در تاریخ این شهر حک شود.

پیش از درخشش با رجیانا، مارکیورو نام خود را با چزنا در فوتبال ایتالیا بر سر زبان‌ها انداخته بود. او در فصل ۱۹۷۵-۱۹۷۶ این تیم را به رتبه شگفت‌انگیز ششم در سری آ رساند و برای اولین بار در تاریخ چزنا، سهمیه ارزشمند حضور در جام یوفا را برای این تیم کسب کرد. او همچنین سابقه نشستن روی نیمکت‌های بزرگی همچون آث میلان در فصل ۱۹۷۶-۱۹۷۷ را دارد و با تیم کومو نیز دو صعود پیاپی و به‌یادماندنی را تجربه کرد. این مربی کاربلد سابقه هدایت باشگاه‌های مطرح دیگری چون جنوا، آولینو و برشا را نیز در کارنامه پربار خود ثبت کرده بود.

در پی درگذشت این مربی بزرگ، باشگاه رجیانا با انتشار بیانیه‌ای سرشار از احساس به سرمربی سابق و محبوب خود ادای احترام کرد و نوشت: «او توانست پیوند میان رجیانا و شهر رجیو امیلیا را به بالاترین سطح برساند. هرگز تو را فراموش نخواهیم کرد، پیپو.»