به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ با آغاز بیست‌وششمین دوره رقابت‌های لیگ برتر فوتبال ایران، صفحه جدیدی در تاریخ مربیگری باشگاه‌های کشور ورق می‌خورد.

 در فصل پیش رو، تمام ۱۸ تیم لیگ برتری سکان هدایت فنی خود را به دستان مربیان ایرانی سپرده‌اند؛ تصمیمی که فوتبال‌دوستان را درگیر بحث‌های داغی پیرامون کیفیت فنی، هزینه‌ها و آینده نیمکت‌های داخلی کرده است.

در فصل جدید، آلومینیوم اراک با پیروز قربانی، استقلال با سهراب بختیاری‌زاده، استقلال خوزستان با امیر خلیفه‌اصل، پرسپولیس با مهدی تارتار، پیکان با ساکت الهامی، تراکتور با جواد نکونام، چادرملو با سعید اخباری، خیبر خرم‌آباد با فراز کمالوند، ذوب‌آهن با عبدالله ویسی، سپاهان با محرم نویدکیا، شمس‌آذر با وحید رضایی، صنعت نفت آبادان با محمد نوری، فجرسپاسی با رسول خطیبی، فولاد خوزستان با حمید مطهری، گل‌گهر سیرجان با سیدمهدی رحمتی، مس شهر بابک با قاسم شهبا، ملوان با مازیار زارع و نساجی مازندران با سیدمجتبی حسینی در فصل جدید روی نیمکت خواهند نشست.

در آستانه رقابت‌هایی که از روز جمعه ۲۳ مرداد کلید می‌خورد، چهره‌های شناخته‌شده‌ای همچون پیروز قربانی در آلومینیوم اراک، سهراب بختیاری‌زاده در استقلال، مهدی تارتار در پرسپولیس و محرم نویدکیا در سپاهان، هدایت تیم‌های خود را بر عهده خواهند داشت. این یکدستی در ملیت سرمربیان، نقطه عطفی در لیگ برتر محسوب می‌شود که تمامی تیم‌ها را بدون استثنا به سمت دانش بومی سوق داده است.

طی سال‌های گذشته، حضور مربیان خارجی نه تنها با قهرمانی‌های متعدد همراه بود، بلکه استانداردهای جدیدی را به فوتبال ایران تزریق کرد. در این زمینه می‌توان به دراگان اسکوچیچ اشاره کرد که تراکتور را به نخستین قهرمانی تاریخش در لیگ برتر رساند. همچنین اوسمار ویه‌را با فتح لیگ برتر برای پرسپولیس، ریکاردو ساپینتو با موفقیت در سوپرجام برای استقلال و پاتریس کارترون در سپاهان، ردپای پررنگی از خود به جا گذاشتند که سطح توقع هواداران را به مراتب بالاتر برده است.

حذف کامل مربیان خارجی، فرصتی مغتنم برای مربیان ایرانی است تا ضمن کاهش هزینه‌های گزاف ارزی برای باشگاه‌ها، توانایی‌های فنی خود را در ویترین بزرگ لیگ برتر به نمایش بگذارند. بسیاری از کارشناسان معتقدند این اعتماد، می‌تواند راه را برای شکوفایی نسل جدیدی از مربیان هموار کند که سال‌ها در انتظار چنین فرصتی برای هدایت تیم‌های بزرگ بودند.

با این وجود، نگرانی‌هایی نیز وجود دارد. مربیان خارجی همواره با خود ایده‌های تاکتیکی، روش‌های نوین تمرینی و نگاه متفاوتی به مدیریت تیم همراه می‌آوردند. منتقدان می‌گویند نبود این افراد ممکن است به یکنواختی فنی منجر شود. در همین زمینه برخی صاحب‌نظران تأکید دارند: نبود کامل مربیان خارجی می‌تواند از نظر فنی یک زنگ خطر باشد؛ به‌خصوص اگر باشگاه‌ها در کنار استفاده از مربیان داخلی، برنامه مشخصی برای آموزش و ارتباط با فوتبال روز دنیا نداشته باشند.

فصل بیست‌وششم برای نیمکت‌نشینان ایرانی یک محک جدی است. نگاه‌ها بیش از هر زمان دیگری به عملکرد فنی این مربیان دوخته شده است تا مشخص شود آیا «نیمکت‌های ایرانی» می‌توانند بدون اتکا به دانش خارجی، کیفیت و جذابیت لیگ را در سطح استاندارد حفظ کنند یا خیر. حالا همه منتظرند تا نتایج بازی‌ها قضاوت کند که آیا این تغییر استراتژی، یک پیروزی بزرگ برای فوتبال ایران بوده است یا خلأیی که در طول فصل به شدت احساس خواهد شد.