به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ رسیدن به پیراهن پرسپولیس برای هر بازیکنی مستلزم عبور از مراحل مختلف فوتبال و اتخاذ تصمیمات راهبردی در مسیر حرفه‌ای است.

 حسین ابرقویی که اکنون به عنوان یکی از عناصر دفاعی مورد اعتماد در ترکیب سرخ‌پوشان حضور دارد، داستانی متفاوت از تغییر پست و موفقیت در لیگ‌های پایین‌تر تا رسیدن به سطح اول فوتبال ایران دارد. او در برنامه فوتبال برتر به میزبانی محمدحسین میثاقی، از روزهایی سخن گفت که یک جابه‌جایی در زمین، سرنوشت ورزشی او را به کلی تغییر داد.

حسین ابرقویی در بخشی از این گفتگو به چگونگی تغییر پست خود از هافبک دفاعی به دفاع میانی اشاره کرد و این اتفاق را نقطه عطفی در زندگی فوتبالی‌اش خواند. او در این رابطه اظهار داشت: «من در ابتدا در پست هافبک دفاعی بازی می‌کردم، اما اکنون حدود چهار سال است که به عنوان مدافع میانی به میدان می‌روم. سعید دقیقی اولین کسی بود که از من در پست دفاع وسط استفاده کرد و این تصمیم باعث پیشرفت چشمگیر من شد. در واقع باید بگویم شاید اگر در پست هافبک باقی می‌ماندم، هرگز فرصت حضور در تیم بزرگی مثل پرسپولیس برای من فراهم نمی‌شد.»

این مدافع با تجربه با یادآوری دوران حضورش در لیگ‌های پایین‌تر، به موفقیت‌های تیمی خود اشاره کرد و گفت: «من تجربه دو صعود پیاپی و متوالی به لیگ برتر را در کارنامه دارم. ابتدا با تیم ویستا توربین موفق به صعود شدیم و پس از آن در تیم خیبر خرم‌آباد نیز توانستیم به مقام قهرمانی برسیم و راهی لیگ برتر شویم. این مسیر دشوار بود اما تجربیات بسیار ارزشمندی را برای من به همراه داشت که در پرسپولیس به کمک من آمد.»

در ادامه برنامه، بحث به سن و سال این بازیکن و شایعات پیرامون آن کشیده شد که ابرقویی با لحنی صریح و شفاف به آن پاسخ داد. وی تصریح کرد: «من در حال حاضر ۳۰ سال سن دارم و هرگز سعی نکرده‌ام سن خود را کمتر از واقعیت نشان دهم. تمام سوابق من مشخص است و شایعاتی که در این زمینه مطرح می‌شود صحت ندارد.»

حسین ابرقویی که دوران موفقی را در تیم خیبر سپری کرده است، از علاقه قلبی خود به شهر خرم‌آباد سخن گفت و تأکید کرد که خود را بخشی از مردم این شهر می‌داند. وی در پایان خاطرنشان کرد: «هر زمان که فرصتی پیدا کنم و به خرم‌آباد برگردم، حس فوق‌العاده‌ای دارم. من خاطرات بسیار خوبی از آنجا دارم و حتی در تعطیلات نیز ترجیح می‌دهم به خرم‌آباد سفر کنم. مردم این شهر بسیار مهربان، با معرفت و دلسوز هستند و من همیشه خودم را مدیون محبت‌های آن‌ها می‌دانم.»