به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ و به نقل از «فرهیختگان»؛ در روزهای اخیر، فضای باشگاه استقلال تحت تأثیر عملکرد یکی از ستون‌های تیم قرار گرفته است. حاشیه‌های پیرامون صالح حردانی نه تنها در رسانه‌ها بلکه در میان هواداران نیز بالا گرفته و حالا فشارها به سمت کادر فنی رسیده است. این وضعیت، سهراب بختیاری‌زاده را در موقعیتی حساس قرار داده که باید میان ثبات تیم و اصلاح اشتباهات فردی تعادل برقرار کند.

حردانی بازیکن کم‌تجربه‌ای نیست که بتوان همه نوسان‌های او را صرفاً به حساب جوانی تفسیر کرد. او از بازیکنان باتجربه ترکیب آبی‌ها محسوب می‌شود و طبیعتاً انتظارات از کاپیتان تیم بسیار فراتر از سایر بازیکنان است. وقتی کارشناسان درباره بازی عصبی، تصمیم‌های اشتباه و افت کیفیت او صحبت می‌کنند، سهراب نمی‌تواند صرفاً به اعتبار بازوبند از کنار این انتقادها عبور کند. با این حال، نیمکت‌نشینی کاپیتان تصمیمی نیست که فقط برای پاسخ دادن به اعتراض سکوها اتخاذ شود.

معادله پیچیده جایگزینی برای حردانی از اینجا شروع می‌شود. با مصدومیت سامان تورانیان که نمی‌تواند مقابل الشمال به میدان بیاید، گزینه‌ها محدود هستند. ابوالفضل زمانی یکی از انتخاب‌هاست؛ بازیکنی که در دیدار با چادرملو در این منطقه حضور داشت اما اشتباه او در صحنه گل حریف نشان داد که هنوز نمی‌توان مسئولیت این جناح را بدون نگرانی به او سپرد. همچنین حسین قارلقی گزینه‌ای جوان و کم‌تجربه محسوب می‌شود و احتمال جابه‌جایی سامان فلاح به سمت راست نیز وجود دارد؛ هرچند این تصمیم مستلزم بررسی دقیق وضعیت خط دفاعی است.

یکی از راهکارهای احتمالی، تغییر آرایش دفاعی از سه دفاعه به چهار دفاعه است؛ اما استقلال برای چنین تغییری نیازمند پوشش مناسب در کناره‌هاست تا جای خالی یک خطا با چالشی بزرگ‌تر پر نشود. راه کم‌ریسک‌تر می‌تواند حفظ ساختار فعلی و محدود کردن آزادی عمل هجومی حردانی باشد. او باید با پوشش بیشتر هافبک کناری، مسئولیت‌های دفاعی مشخص‌تری را بر عهده بگیرد. شاید بهتر باشد سهراب پیش از آنکه بازوبند را از بازوی حردانی باز کند، وظایف او را در زمین تغییر دهد.

حردانی باید بداند که «کاپیتانی به معنای مصونیت از انتقاد نیست»؛ همان‌طور که سهراب هم نباید برای آرام کردن هواداران، ترکیب تیم را دچار بی‌ثباتی کند. استقلال شرایطی ندارد که به‌سادگی از بازیکنان باتجربه‌اش عبور کند، اما ادامه اعتماد بدون اصلاح عملکرد نیز راهکار مناسبی نیست.

به نظر می‌رسد حفظ حردانی همراه با محدود کردن نقش هجومی او، منطقی‌ترین گزینه پیش روی بختیاری‌زاده باشد. نیمکت‌نشینی او همچنان یک انتخاب فنی باقی می‌ماند نه یک تصمیم غیرممکن؛ معادله اصلی این است: «حفظ و اصلاح یا جایگزینی کامل؟»