به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ و به نقل از «فارس»؛ باشگاه پرسپولیس همواره به عنوان یکی از پرطرفدارترین و پرافتخارترین تیم‌های فوتبال ایران، کانون توجه و فشارهای سنگین هواداری و رسانه‌ای بوده است. در چنین فضایی، داشتن ابزار لازم برای موفقیت تنها به حضور بازیکنان شاخص محدود نمی‌شود، بلکه نیمکت مربیگری و دانش کادر فنی نقشی تعیین‌کننده در مهار بحران‌ها و اتخاذ تصمیم‌های راهبردی دارد. با این حال، سخنان اخیر سرمربی پرسپولیس که بار ناکامی‌ها و افت کیفی تیم را متوجه کم‌تجربگی بازیکنان دانسته، نگاه‌ها را به سوی نیمکت خود او چرخانده و این پرسش کلیدی را به وجود آورده است که آیا دستیاران فعلی، تجربه و توانایی کافی برای هدایت سرخ‌پوشان در روزهای دشوار را دارند یا خیر.

اظهارات مهدی تارتار پیرامون ناتوانی برخی بازیکنان پرسپولیس در تحمل بار روانی مسابقات و کم‌تجربگی آنها، موجی از بحث‌های کارشناسی را در فضای فوتبال کشور رقم زده است. این ادعا در شرایطی مطرح می‌شود که نگاهی موشکافانه به سوابق همکاران تارتار روی نیمکت پرسپولیس، نشان‌دهنده کمبودهای مشهود و ابهام‌های عمیق در زمینه تجربه مربیگری در بالاترین سطح مسابقات است. تیمی با میلیون‌ها هوادار که در هر مسابقه زیر ذره‌بین قرار دارد، بیش از هر چیز به کادری مسلط بر ابعاد روانی و فنی نیاز دارد؛ موضوعی که در حال حاضر به پاشنه آشیل مجموعه تبدیل شده است.

نگاهی دقیق به فهرست مربیان حاضر روی نیمکت پرسپولیس گویای واقعیت‌های تامل‌برانگیزی است. علیرضا محمد که به تازگی ردای دستیاری اول را بر تن کرده، با وجود سوابق دوران بازیگری‌اش در پرسپولیس، در قامت مربی هنوز گام‌های نخست را برمی‌دارد و تاکنون تجربه فعالیت در تیم‌های مدعی قهرمانی لیگ برتر را ثبت نکرده است. در کنار او، رضا جباری دیده می‌شود که عمده سوابقش در مربیگری به رده‌های سنی پایه محدود بوده و فضای سنگین تیم‌های بزرگسالان در این اندازه را کمتر تجربه کرده است. وحید فاضلی نیز اگرچه در فوتبال بزرگسالان فعال بوده، اما عمده کارنامه وی در لیگ دسته اول سپری شده و هرگز مربیگری تیمی با ابعاد و فشارهای پرسپولیس را در کارنامه نداشته است.

در میان چهره‌های حاضر روی نیمکت، صرفاً کریم باقری دارای سوابق درخشان، سال‌ها تجربه دستیاری در دوران اوج پرسپولیس و سابقه مربیگری در کادر فنی تیم ملی است. با این حال، مدیریت کامل همه مسائل فنی و روانی تیمی در قد و قامت پرسپولیس نمی‌تواند تنها بر دوش یک فرد قرار گیرد. این وضعیت زمانی حساس‌تر می‌شود که به جایگاه مربی دروازه‌بان‌ها نگاه کنیم؛ جایی که اینانلو عمدتاً در سطح دوم فوتبال ایران سابقه داشته است. با توجه به حساسیت فوق‌العاده چارچوب دروازه پرسپولیس و فشارهای خردکننده‌ای که روی گلرها وجود دارد، انتصاب او بیش از پیش تردیدها را درباره معیارهای شایسته‌سالاری در چینش کادر فنی افزایش می‌دهد.

این پرسش به شکل جدی در محافل فوتبالی مطرح است که تارتار بر پایه کدام شاخص‌های حرفه‌ای چنین کادری را برای تیمی با این میزان از حساسیت گردآوری کرده است. آیا رزومه دستیاران فعلی پاسخگوی چالش‌های سنگین فنی و رسانه‌ای پرسپولیس هست، یا مناسبات شخصی و همکاری‌های مقطعی گذشته، معیار اصلی بستن نیمکت سرخ‌پوشان بوده است؟ تجربه نشان داده در پرسپولیس هر نتیجه ضعیف می‌تواند به بحرانی تمام‌عیار تبدیل شود و مدیریت چنین بحران‌هایی نیازمند مربیانی کارکشته، باسابقه و آشنا به شرایط قهرمانی است.

نکته جالب اینکه هیئت مدیره باشگاه پرسپولیس نیز در آخرین جلسه خود با تارتار، موضوع تقویت کادر فنی را مطرح کرده و به سرمربی سرخ‌پوشان پیشنهاد داده است یک مربی ایرانی یا خارجی باتجربه به جمع دستیارانش اضافه کند تا بخشی از کمبود تجربه در نیمکت این تیم جبران شود.

حالا باید دید سرمربی پرسپولیس که بی‌تجربگی بازیکنانش را یکی از عوامل افت عملکرد تیم می‌داند، برای برطرف کردن ضعف احتمالی تجربه روی نیمکت چه برنامه‌ای دارد. به هر حال نمی‌توان از بازیکنان انتظار داشت در فشار مسابقات بزرگ عملکردی کم‌نقص داشته باشنداما همزمان نسبت به ضرورت برخورداری کادر فنی از تجربه کافی برای مدیریت همین فشارها بی‌تفاوت بود.