به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ و به نقل از «ایران‌ورزشی»؛ فوتبال ایران بار دیگر درگیر چالشی اخلاقی شده است؛ جایی که مرز باریک میان حمایت باشگاهی از بازیکن و حفظ اقتدار داوری، به آزمونی بزرگ برای ارکان قضایی فدراسیون فوتبال تبدیل شده است. حواشی ایجاد شده پیرامون یاسر آسانی در دیدار با استقلال خوزستان، اکنون به نمادی از تقابل میان منافع تیمی و ضرورتِ اجرای عدالت انضباطی بدل شده است.

یاسر آسانی در جریان بازی با استقلال خوزستان، پس از درگیری و حرکت فوق ناشایست به سمت علیرضا ایلدروم (کمک‌داور مسابقه)، با دریافت کارت قرمز از زمین اخراج شد. اما مسئله فراتر از یک اخراج ساده است؛ گزارش کمک‌داور حاکی از آن است که حرکت آسانی «غیرورزشی و توهین‌آمیز» تلقی شده و احتمال ثبت عنوان «رفتار توهین‌آمیز علیه مقام رسمی مسابقه» در گزارش داوری وجود دارد.

بر اساس بند الف ماده ۵۵ آیین‌نامه انضباطی، این تخلف می‌تواند حداقل چهار جلسه محرومیت اضافی به همراه داشته باشد؛ یعنی مجموعاً پنج جلسه محرومیت برای بازیکنی که به گفته یک مقام حقوقی فیفا، «رفتارش در قبال مقام رسمی بازی» محرز است؛ در صورتی که آسانی تنها  دو جلسه محروم شده که یک جلسه آن هم تعلیقی است.

مسئله فقط این نیست که یک بازیکن پس از اخراج چه گفته یا چه رفتاری داشته است؛ مسئله این است که باشگاه استقلال، به جای آنکه ابتدا درباره رفتار بازیکنش موضعی روشن بگیرد، سراغ دفاع حقوقی رفته تا مانع افزایش محرومیت او شود. این انتخاب، در ظاهر اقدامی طبیعی برای حمایت از بازیکن است اما در فوتبال حرفه‌ای، حمایت از بازیکن نباید به معنای تعطیل کردن مسئولیت‌پذیری باشد. 

یکی از مضحک‌ترین بخش‌های این ماجرا، تلاش برای تبرئه کمک‌داور با استناد به اینکه «او در جشن قهرمانی پرسپولیس نبود» است. این استدلال نه تنها نادرست است، بلکه خود نشانه‌ای از همان «کج‌دار و مریض» عمل کردن است. واقعیت این است که حسن ظهیری، کمک‌داور دربی ۱۰۱، به دلیل حضور در جشن قهرمانی پرسپولیس و عکس گرفتن با پیراهن این تیم، با حکم کمیته انضباطی چهار ماه محروم شد. حالا اگر کسی ادعا کند که «ایلدروم» در آن جشن نبوده و «ظهیری» بوده، در واقع دارد یک واقعیت روشن را تحریف می‌کند تا شاید بتواند پرونده آسانی را از مسیر انضباطی خارج کند.

تفاوت رفتارها، خود بهترین درس اخلاقی است. عارف حاجی‌عیدی، هافبک سپاهان، پس از رفتار جنجالی‌اش در دیدار با استقلال، نه تنها از هواداران استقلال عذرخواهی کرد و گفت «رفتاری که انجام دادم در شأن من نبود»، بلکه باشگاه سپاهان نیز رسماً بابت رفتار او عذرخواهی کرد و او را به کمیته انضباطی فراخواند. این یعنی پذیرش مسئولیت. در مقابل، آسانی نه تنها عذرخواهی نکرده، بلکه با ادعای «داور حرف شرم‌آور زد» خود را قربانی جلوه داده و باشگاهش هم پشت او ایستاده است. اگر قرار است اخلاق جاری شود، این اخلاق نباید فقط برای بازیکنان ایرانی و باشگاه‌های رقیب باشد. یک خارجی که در ایران بازی می‌کند و از امکانات و اعتبار این فوتبال بهره می‌برد، باید به همان اندازه بازیکن ایرانی پاسخگو باشد.

سال‌هاست فوتبال ایران با پرونده‌هایی نشان داده که انضباط، متغیری وابسته به قدرت باشگاه‌هاست. اگر همان روز اول، با قاطعیت و بدون توجه به نام‌ها و باشگاه‌ها، با تخلفات برخورد می‌شد، امروز شاهد جسارت یک بازیکن خارجی در توهین به داور و سپس فرار به جلو با دفاعیه حقوقی نبودیم. مقام حقوقی فیفا به صراحت اعلام کرده که باید «حداقل چهار جلسه محرومیت» شامل یاسر آسانی شود. این حداقلِ مجازات است. اگر قرار است «یکی قربانی شود تا بقیه بفهمند»، آسانی باید قربانی شود، نه به خاطر انتقام، بلکه به خاطر بازگرداندن حرمت به نهاد داوری و اخلاق به فوتبال. آسانی می‌تواند بهترین بازیکن استقلال باشد؛ اما این واقعیت، هیچ چیزی را درباره مسئولیت احتمالی او تغییر نمی‌دهد.