استعفای حجت کریمی بهانهای برای بررسی بحران مدیریتی فوتبال ایران
با استعفای حجت کریمی از تراکتور، دوباره بحران مدیریتی فوتبال ایران برجسته شد.
به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ استعفای حجت کریمی از تراکتور تنها یک بهانه است برای دیدن این حقیقت عریان که دیگر مدیران قوی زیادی در این فوتبال نمانده است.
به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ و به نقل از «فرهیختگان»؛ صندلی مدیرعاملی شبیه صندلیهای اتوبوس خط واحد شده؛ یکی پیاده میشود، یکی سوار میشود و هیچکس حتی اسم راننده و مسافر قبلی را یادش نمیماند.
دوران مدیران باسابقه و ماندگار
یک روزگاری در همین فوتبال، هم مدیرعامل خوب و قوی داشتیم، هم اینکه این آدمها سالها در تیم خودشان میماندند و ریشه میدواندند. علی فتحاللهزاده در استقلال، امیر عابدینی در پرسپولیس، مهدی دادرس در پیکان، محمدرضا ساکت در سپاهان، حسین کفعمی در ذوبآهن، مسعود رضاییان در فولاد، کریم ملاحی در ابومسلم و مصطفی آجورلو در پاس؛ اینها سالها مدیر بودند. باشگاه مال خودشان بود، پای کارش ایستاده بودند و تیمهای پایه خوب میساختند. قوانین را مثل کف دستشان بلد بودند؛ نه اینکه با یک امضای اشتباه، باشگاه را در فیفا نقرهداغ کنند. در جامعه ورزش وزن تعیینکننده داشتند و وقتی وارد جایی میشدند، حکم سلبریتی را داشتند. کسی جرات نمیکرد بالای حرفشان حرف بزند.
مدیران امروز؛ اکثراً ناشناس و بیاهلیت
الان وضعیت مدیریت به کجا رسیده؟ آدمهایی مدیرعامل باشگاههای لیگ برتر هستند که اگر عنوان آن باشگاه را از کنار اسمشان بردارید، شاید اصلاً شناختهشده نباشند. از در استادیوم که بخواهند بروند تو، حراست جلویشان را میگیرد و کارت شناسایی میخواهد! آدمهایی که اصلاً معلوم نیست چرا و از کجا آمدهاند سمت ورزش؛ با پارتی آمدهاند یا با سفارش؟ کسی نمیداند. قوانین را نمیشناسند؛ فرق آفساید و اوت را به زور میفهمند، چه برسد به قوانین نقلوانتقالات و کمیته انضباطی. اهلیت ورزشی و مدیریتی و اجتماعی هم بعضاً ندارند. از لیگ یک تا لیگ دو و سه، این جمع را زیر و رو کنید؛ مدیر به سختی درمیآید.
کارمندهای ترسو یا مدیران واقعی؟
اینها مدیر نیستند؛ کارمندهای ترسویی هستند که فقط بلدند دستور بگیرند و امضا کنند. نه اختیار دارند، نه جرات تصمیمگیری. تا یک هوادار توی فضای مجازی فحش میدهد، دست و پایشان میلرزد و مربی عوض میکنند. تا یک بازیکن ناز میکند، چک سفید امضا میدهند که مبادا سکوها علیهشان شعار بدهند.
معضل مدیران باسابقه و با تجربه
اما شاهکار ماجرا جای دیگری است؛ بین اینها هر کسی هم که کمی شناختهشده و سابقهدارتر باشد، در این سالها آنقدر پرونده و حرفوحدیث برای خودش ایجاد کرده که وقتی اسمش میآید، آدم با خودش میگوید کاش همان یک آدم ناشناس میآمد جایش! از چاله درمیآییم و میافتیم توی چاه. آنقدر بدهی بالا آوردهاند، آنقدر قراردادهای ترکمنچای بستهاند و آنقدر پشتشان حرف است که برگشتنشان مثل کابوس میماند.
کد خبر: 58566
دیدگاههای ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط فوتبال برتر در وب منتشر خواهد شد