از سکوت در برابر انتقاد تا عذرخواهی؛ بیرانوند در مسیر پختگی؟
کسب عنوان مرد سال فوتبال آسیا برای هر ورزشکاری قله افتخار محسوب میشود. علیرضا بیرانوند با مهار پنالتی رونالدو و رکوردهای درخشان ملی، بر این قله ایستاد.
به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ کسب عنوان مرد سال فوتبال آسیا برای هر ورزشکاری قله افتخار محسوب میشود. علیرضا بیرانوند با مهار پنالتی رونالدو و رکوردهای درخشان ملی، بر این قله ایستاد.
به گزارش سایت رسمی فوتبال برتر؛ و به نقل از «فرهیختگان»؛ واکنش سرد بخشی از جامعه فوتبال ایران به جایزه علیرضا بیرانوند، زنگ خطری برای بازیکنی است که پیش از مهارت فنی، با حواشی رفتاریاش شناخته شده است.
شکاف عمیق میان افتخار فنی و محبوبیت اجتماعی
وقتی نام علیرضا بیرانوند به عنوان برترین بازیکن قاره کهن اعلام شد، انتظار میرفت کشور سراسر شور و هیجان شود. اما واقعیت این بود که در محافل ورزشی، خبری از آن موج فراگیر افتخار نبود. ریشه این سردی، کیفیت فنی بیرانوند نیست؛ چرا که او جایگاه خود را در مستطیل سبز ثابت کرده است. مشکل اصلی در «تصویرسازی» اوست. او در سالهای گذشته چنان پرنوسان ظاهر شده که امروز کمتر هواداری در ایران دلِ خوشی از او دارد.
میراث تلخ گذشته؛ از دلبستگی به آبی تا حواشی قرمز و تراکتور
حافظه تاریخی فوتبال ایران فراموش نمیکند که بیرانوند در ابتدای مسیر حرفهای خود سودای استقلال را داشت، اما مسیرش به سمت پرسپولیس کج شد. آن حرکت معروف «سر بریدن» در دربی، قلب هواداران استقلال را جریحهدار کرد و بعدها، جداییهای پرحاشیه او از پرسپولیس و ماجراهای تراکتور، تصویری از یک بازیکن «پولپرست» در ذهن سکوها حک کرد. رفتارهایی که باعث شد هواداران حتی با پرتاب دلار تقلبی به سوی او، اعتراض خود را به عملکردش نشان دهند.

ظهور نسخه جدید؛ نقاب یا بلوغ واقعی؟
اما پس از دریافت تندیس طلایی، علیرضا بیرانوند متفاوتتری را شاهد هستیم. رفتاری مهندسیشده، متین و بهشدت پخته. او در برابر تندترین انتقادات شخصیتهایی مثل حسن روشن، سکوت پیشه کرد و با لحنی محترمانه پاسخ داد. این برای اولین بار است که بیرانوند نشان میدهد به وزنِ کلمات و رفتارهایش واقف شده است. اما این پرسش سرنوشتساز باقی است: آیا این تغییر، یک نقاب موقت برای دوران پس از جایزه است یا فصل تازهای در زندگی حرفهای او آغاز شده است؟
فرصتی برای بیمه کردن تاریخ
بیرانوند باید بداند که دوران بازیگریاش ابدی نیست. او در آستانه ورود به دنیای مربیگری یا مدیریت قرار دارد و پلهای خرابشده گذشته، سایهای سنگین بر آیندهاش خواهند بود. اگر او بتواند در همین قامت اصلاحشده باقی بماند و بیاموزد که با احترام، به باشگاهها و هواداران وفادار بماند، آنوقت است که نهتنها کلکسیون افتخاراتش، بلکه جایگاهش در تاریخ فوتبال ایران برای همیشه بیمه خواهد شد. در غیر این صورت، تندیس طلایی تنها یک شیء در ویترین باقی میماند و نه نشانی از یک قهرمان واقعی.
کد خبر: 59097
دیدگاههای ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط فوتبال برتر در وب منتشر خواهد شد