میانگین ۲۵۷ اسپرینت در هر مسابقه برای لیورپول و تنها ۱۸۵ اسپرینت برای منچسترسیتی؛ آماری که تفاوت چشمگیر دو تیم در میزان دویدن‌های سرعتی را نشان می‌دهد و پرسش‌های تازه‌ای درباره رویکرد تاکتیکی آندونی ایرائولا و انزو مارسکا مطرح می‌کند.

لیورپول؛ افزایش شدت دوندگی

بر اساس داده‌های نمودار منتشرشده از سوی نشریه اتلتیک، لیورپول با میانگین ۲۵۷ دویدن سرعتی در هر مسابقه، در صدر جدول اسپرینت‌های لیگ برتر قرار دارد. این رقم در مقایسه با میانگین ۲۴۸ اسپرینت در فصل گذشته، ۹ واحد افزایش یافته است.

افزایش تعداد دویدن‌های سرعتی می‌تواند با رویکردی مبتنی بر پرس تهاجمی، انتقال سریع توپ و تلاش برای تحت فشار قرار دادن حریف ارتباط داشته باشد. با این حال، برای نسبت دادن این تغییر به یک عامل مشخص، باید داده‌های بیشتری از ساختار بازی و عملکرد تیم بررسی شود.

نکته مهم آن است که لیورپول حتی در فصل گذشته نیز از تیم‌های پرتلاش لیگ از نظر تعداد اسپرینت بود. بنابراین، آمار جدید بیش از آنکه از یک تغییر کامل در هویت فیزیکی تیم حکایت کند، نشان‌دهنده افزایش بیشتر شاخصی است که پیش‌تر نیز در سطح بالایی قرار داشت.

منچسترسیتی؛ افت ۱۹ درصدی در تعداد اسپرینت‌ها

در سوی دیگر، منچسترسیتی با میانگین ۱۸۵ اسپرینت در هر مسابقه، کمترین رقم را در میان تیم‌های مقایسه‌شده در نمودار به ثبت رسانده است. این تیم فصل گذشته به‌طور میانگین ۲۲۹ اسپرینت در هر بازی داشت؛ بنابراین، تعداد دویدن‌های سرعتی آن ۴۴ واحد کاهش یافته است.

این تغییر معادل افتی حدود ۱۹ درصدی است و بزرگ‌ترین کاهش در میان تیم‌های قابل‌مقایسه نمودار به شمار می‌رود.

تغییرات کادر فنی از پپ گواردیولا به انزو مارسکا، این آمار را از منظر تاکتیکی قابل‌توجه می‌کند. با این حال، کاهش تعداد اسپرینت‌ها به‌تنهایی به معنای افت عملکرد یا کاهش شدت بازی نیست. نحوه گردش توپ، جای‌گیری بازیکنان، ساختار مالکیت و شیوه آغاز پرس می‌توانند بر تعداد دفعات نیاز به دویدن سرعتی تأثیر بگذارند.

برای رسیدن به نتیجه‌ای دقیق‌تر، باید شاخص‌هایی مانند مسافت طی‌شده با سرعت بالا، شدت پرس، تعداد بازپس‌گیری توپ و موقعیت وقوع اسپرینت‌ها نیز بررسی شوند.

اختلاف ۷۲ اسپرینتی؛ دو رویکرد متفاوت

فاصله میانگین تعداد اسپرینت‌های لیورپول و منچسترسیتی به ۷۲ مورد در هر مسابقه می‌رسد. بر اساس ارقام نمودار، لیورپول حدود ۳۹ درصد بیشتر از سیتی دویدن سرعتی ثبت کرده است.

این اختلاف در کنار داده‌های مربوط به ساختار دفاعی دو تیم، زمینه مناسبی برای بررسی تفاوت رویکردهای تاکتیکی آن‌ها فراهم می‌کند. حجم بالای اسپرینت می‌تواند با پرس تهاجمی، پوشش فضاها و انتقال سریع بازیکنان ارتباط داشته باشد؛ اما تعداد بیشتر دویدن‌های سرعتی لزوماً به معنای پرس مؤثرتر یا عملکرد بهتر نیست.

برای منچسترسیتی نیز پایین بودن این شاخص می‌تواند با شیوه متفاوت بازی تیم ارتباط داشته باشد؛ با این حال، بدون بررسی داده‌های تکمیلی نمی‌توان مشخص کرد که این کاهش دقیقاً از کدام تغییر تاکتیکی ناشی شده است.

پرسش اصلی؛ کدام تیم می‌تواند سبک خود را به حریف تحمیل کند؟

تقابل این دو تیم، پرسشی فراتر از تعداد دویدن‌های سرعتی مطرح می‌کند: آیا لیورپول می‌تواند با پرس و تحرک بالا، گردش توپ سیتی را مختل کند؟ یا منچسترسیتی با استفاده از جای‌گیری مناسب و پاس‌های دقیق، از فشار حریف عبور خواهد کرد و فضای پشت خطوط را هدف می‌گیرد؟

پاسخ به این پرسش تنها با شمارش اسپرینت‌ها مشخص نمی‌شود. زمان‌بندی پرس، هماهنگی بازیکنان، کیفیت تصمیم‌گیری و توانایی استفاده از فضاها، همگی در تعیین نتیجه این تقابل نقش دارند.

در نهایت، آمارها دو تصویر متفاوت از لیورپول و منچسترسیتی ارائه می‌کنند؛ اما برای تشخیص برتری تاکتیکی هر تیم، باید بررسی کرد که دوندگی‌ها در چه موقعیت‌هایی و با چه هدفی انجام می‌شوند.